Doorgaan naar hoofdcontent

Tijdmachine Stratumseind 1992



Zo maar twee keer een kwartiertje terug naar het Stratumseind in Eindhoven. Op een vrijdagmiddag 29 mei 1992. 
In een van de schuiframen van de Krabbendans zit Ashwin Ector te shinen met een super8 videocamera. Een voor die tijd dure camera met van die kleine videocassettes. 

Samen met zijn maten filmt hij de jongens en meiden die langslopen. Hij roept naar Ellis en Tasja. Een van de mooiboys vraagt of Ashwin er ook een microfoon bij heeft. ‘Die zit er in.’ Wa? ‘Die zit er in!’ En daar verschijnt het roze gezicht in wazig beeld. ‘Hallooooow’

En als Anouk merkt dat ze gefilmd wordt, keert ze haar rug naar de camera: ‘ga eens weg met da ding.’ Iedereen krijgt even exclusiviteit van Ashwin. Zo ook Jenny. Die zichtbaar ongemakkelijk is met die lens tussen haar en Ashwin in. Dan komt Jean-Pierre in beeld –grote bril pilotenmodel- met een snor en een lange mat haren in zijn nek. ‘Wil jij in de krant?’ vraagt de cameraman. Middelvinger. 

Zo gaat het twee keer een kwartier door. In eerste instantie vallen de auto’s op, die destijds gewoon nog konden cruisen over deze uitgaansstraat. De groepjes die rustig op het trottoir zitten te kletsen. Het bestelbusje met de Samson shag reclame. Verrek op het hoekje daar zie je ‘Volksbelang’, een schoenmaker. Er waren dus nog winkels op het Stratumseind. De Spijker en een tabakswinkel. De spijkerbroeken tot boven de taille met T-shirts er in gestopt. De Maaskantje stijl avant la lettre bij sommige jongens.

Iedereen die nog niet doorheeft dat er gefilmd wordt, lijkt ontspannen te flaneren. Dan ineens een ultra zelfbewustzijn en wegduiken, wegdraaien of soms een middelvingertje. Maar het mooiste is toch wel het toeval. Dat is voortdurend aanwezig. Iedereen heeft zijn aandacht in het moment en pakt het toeval als het daar is. Niemand lijkt zich te vervelen. Niemand heeft nog een mobiele telefoon, laat staan een smartphone. 
Die kwam 15 jaar later in 2007. En die heeft de sfeer voorgoed veranderd. Neem eens een halfuurtje voor een duik terug in de tijd. Misschien zie je de jongere versie van jezelf voorbij komen. Je ziet in ieder geval jongeren die niet altijd aanstaan. 



Ashwin Ector; bedankt voor de moeite van het filmen en plaatsen op YouTube. 
Veel plezier met deze duik in het verleden!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Power to the Pooperd

  Power to the Pooperd: Of, hoe we met knippen en kakken onze onmacht verminderen. Nog een paar dagen te gaan voordat Circus Trump begint. Kan dat goed gaan? Nee. Dat kan natuurlijk niet goed gaan en wij staan er machteloos bij. Het is namelijk niet ons land, niet onze cultuur en niet onze president. Maar we gaan het merken omdat hij een uiterst machtige politieke hooligan is. Met een gewapende, door ressentiment bezeten en een in boosheid gemarineerde F-side. En toch kunnen we iets doen vanuit onze kleine leefwereld hier in de Nederlanden. Daarover later meer.    Tulpen uit Amsterdam, Narcisten uit Washington Maar eerst, zou jij rustig ademhalen bij een zelfingenomen miljardair, die zijn dolle aanhangers het parlement liet bestormen omdat hij zijn herverkiezing verloren had? Een leider die de democratie in het gezicht uitlacht door staatsgeheimen te ontvreemden. Een narcist die desinformatie en leugens verspreidt, het land tot op het bot verdeelt zodat hij al...

Hier en Nuenen

Hier en Nuenen   Een zoektocht door de paden van mijn herinneringen. De foto hierboven laat de Oude Dijk in Nuenen, ergens in 1966 zien. De pony waar mijn oudere broer Jos op zit hoorde bij onze neven en nichten van de familie van Deurzen. Ik houd de teugel van het kleine paard vast, op instructie van papa, die met een Ilford camera het juiste perspectief zoekt. Daardoor zie je het zandpad naar de horizon vernauwen op deze lenteochtend. Een zondag. Want de kleren zijn netjes, en vader heeft tijd. De rest van de week werkte hij als typograaf in een drukkerij. De boombladeren zijn nog niet helemaal uitgelopen. En verderop groeit brem en hop. Klaprozen en korenbloemen waar hommels, meikevers en vliegende herten overheen zweven. De flarden van mensen en gebeurtenissen die mij dierbaar zijn schrijf ik hier  op. Uit liefde voor dat boerendorpje dat Nuenen ooit was. En de veelal fijne gedachten aan de mensen die ik op mijn pad tegen ben gekomen. En ook vanuit het besef dat ...

Ode aan mister Palar

  Volgens de wetenschap (en de Disney film ‘Inside Out’) is er in ons brein een prachtig geheugen- systeem geĆ«volueerd. Het voorziet herinneringen zorgvuldig van een labeltje plus een routekaart naar de opslag- en bewaarplaats. Wonderlijk! Er worden herinneringen aangemaakt, die een leven lang beschikbaar blijven voor ons bewustzijn.    Grijze pap (De voor jou) belangrijke gebeurtenissen sla je in aparte pakketjes op. Ze gaan via het werkgeheugen naar de sorteerafdeling om een nachtje af te koelen. Soms komen ze langs tijdens de beeldenstorm van een droom terwijl je slaapt. Wanneer herinneringen de moeite waard zijn voor jouw toekomst, worden ze doorgestuurd naar de afdeling kwaliteit. Hier vindt een ingenieus en bijna volledig geautomatiseerd (onbewust) sorteerproces plaats.  Een aantal herinneringen wordt gekoppeld aan leerprocessen die een bewust doel hebben, zoals een (vreemde) taal leren spreken en schrijven, een brommer opvoeren of karate beoefenen. En da...