Power to the Pooperd

 

Power to the Pooperd:

Of, hoe we met knippen en kakken onze onmacht verminderen.

Nog een paar dagen te gaan voordat Circus Trump begint. Kan dat goed gaan? Nee. Dat kan natuurlijk niet goed gaan en wij staan er machteloos bij. Het is namelijk niet ons land, niet onze cultuur en niet onze president. Maar we gaan het merken omdat hij een uiterst machtige politieke hooligan is. Met een gewapende, door ressentiment bezeten en een in boosheid gemarineerde F-side. En toch kunnen we iets doen vanuit onze kleine leefwereld hier in de Nederlanden. Daarover later meer.   

Tulpen uit Amsterdam, Narcisten uit Washington

Maar eerst, zou jij rustig ademhalen bij een zelfingenomen miljardair, die zijn dolle aanhangers het parlement liet bestormen omdat hij zijn herverkiezing verloren had? Een leider die de democratie in het gezicht uitlacht door staatsgeheimen te ontvreemden. Een narcist die desinformatie en leugens verspreidt, het land tot op het bot verdeelt zodat hij als dé verlosser op kan komen draven. De onbesnutte hork die uit de de sociale puinhopen, de Waarheid gaat opbouwen. NOT. Er wonen gelukkig ook nog veel redelijke en realistisch denkende mensen in Amerika. Maar ze gaan het verrekte lastig krijgen de komende jaren.  

Te veel en nooit genoeg

Als Trump ooit berooid en kleumend aan mijn voordeur zou staan, dan bracht ik hem direct naar de daklozenopvang en zou daarna mijn auto grondig laten ontsmetten. Ik heb het boek van nicht Mary Trump over neef Donald gelezen. De miskende, affectief verwaarloosde, mishandelde en gefrustreerde jongen die uitgroeide tot de ongelikte beer, de dominante aap die hij nu is. ‘Te veel en nooit genoeg’ zo is de titel van de biografie die leest als een akelig jeugdzorg dossier. 

Ik voelde mededogen bij zo veel grofheid en verwaarlozing in een bikkelhard zakengezin. Totdat ik me realiseerde dat compassie voor Trump, zoiets is als kijken met het hart naar een man die dat er het liefste meteen uit zou rukken. Die niet netjes aan zou bellen, maar via de achterdeur binnensluipen en mijn huis zou claimen als zijn bezit. 

Doelgerichte chaos

Mannen met zoveel macht zouden, in mijn wereld, deze in moeten zetten om positieve krachten te mobiliseren. Voor doeleinden die de wereld rechtvaardiger, eerlijker en gelukkiger maken. Egoïsme naar altruïsme brengen. Invloed koppelen aan integriteit. Macht inzetten om de onmachtigen te beschermen. Misbruik, discriminatie en racisme stoppen.

Trump is als de hand die schudt aan de fles, waar de blubber van sociale en politieke onrust bijna als een compacte prut naar de bodem was neergedaald, met een helder deel daarboven. Maar The Don is de boel al weer aan het opschudden zodat fake en echt, reuring en rust, nut en noodzaak weer in een troebele zooi belanden. Leiderschap en Lijderschap zijn al niet meer van elkaar te onderscheiden. Zelfs Joe Biden waarschuwt voor de Oligarch Trump: zo veel macht in de handen van steenrijke mensen is gevaarlijk.

Het is een doelgerichte chaos waar hij en zijn extreem rijke techvriendjes van zullen profiteren. Meer macht. Meer geld. Schijt aan jou en mij. Wij zijn data, massa, anonieme sukkels. Hun macht en onze machteloosheid. Dat dwingt ons wel tot iets te doen aan waar weinig tegen te beginnen lijkt. En we gaan hem niet met een sniper rifle doodschieten want er is Hoop.

Er is hoop. Iedere dag opnieuw.

We kunnen zacht-zoete wraak nemen. Privé. Iedere dag opnieuw zonder veel ruchtbaarheid te geven aan wat we in stilte uitrichten tegen Trump. Veel kleintjes maken een grote en dat is een verlossend idee. Kijk. Ik heb het uitgeprobeerd.

Ik knipte de Trumhoofden uit de krant en was verbaasd over hoeveel ik er op een dag vond. Heel fijn zijn de foto’s  waarin ook Musk en Zuckerberg naast Donald staan. Deze leg ik vervolgens op een schaaltje van de WC’s in huis en als het zo ver is vlei ik er eentje in de pot. Ik moet bekennen dat het even onwennig voelde om aangestaard te worden door deze natte krantenkoppen. Maar toen ik me eenmaal kon laten gaan viel dat als een last van me af. Het deed me denken aan de boze mensen in Bagdad die schoenen naar een foto van Saddam Hoessein gooiden. Symbolisch en zinloos maar bevrijdend.

Power to the pooperd

Het is een bescheiden bijdrage aan een minder machteloze wereld. Een schroevendraaier in een verder lege gereedschapskist. Maar als archeologen zich ooit af gaan vragen waarom er toch in Godsnaam, zoveel oranje Trumpkoppen in versteende fecaliën gebakken zitten, dan zullen ze de inductie doen. Ze zullen dan zeker weten dat in deze periode van het antropoceen ‘Macht’ niet met een korte, maar met een lange ‘IJ’ beleden werd. Als in Buikpijn. Kiss my dingetje Donald. And all Dutch dingetjes. Power to the Pooperd. Power to the Piepels. We shitten de komende vier jaar gewoon wel uit.