Prima donna in panterprint

‘Waarom dan toch?’ 
Ik hoorde het mezelf hardop zachtjes zeggen. Eerder die dag leverde PostNL een Zalando pakket af voor mijn liefste. Schoenen, zo schatte ik in.

Voor de grap deed ik de ‘Schreeuw van Geluk’ voor de pakketbezorger. Hij vertrok een lauwe wangspier. ‘Sorry m’nier, feel manne make Schjrieuw fan geluuk. For frouw. Goetmiddag.’ Weg was hij in zijn bestelbus.

Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en zag ze op hun kant in de doos liggen: damesschoenen met op de hiel…..een dierenprint. Luipaard.

Toen mijn liefste van haar werk thuis kwam, stond ik in de tuin na te denken over de oorspronkelijke vraag: ‘waarom willen vrouwen dan toch panter-, tijger- of luipaardenprints in hun outfits hebben?’, toen ik de Schreeuw van Geluk alsnog uit haar eigen keel hoorde komen…

Zelfbevlekking

Wat mij verontrust aan de vrijwilligheid om dierendetails in modestoffen te willen hebben, zijn de associaties met dartele pubermeisjes die te strakke panterleggings dragen. Onwetend van het hormonale vulkanisme dat ze bij mannen teweeg kunnen brengen. Of de geblondeerde dames op leeftijd, die paffend over de weekmarkt flaneren. Die vanaf het trottoir een wufte boulevardklucht opvoeren. Hopend dat mannenhersenen als lava worden: vloeibaar, heet en bereid zich te vormen naar Haar wereld.

Een weldenkende en ontwikkelde vrouw, zo vermoed ik,  draagt om redenen van eerbaarheid toch geen luipaardenvlekken op haar kleding? Mijn vrouw stoort zich dus duidelijk niet aan de verbanden die ik leg. Waar ik de wulpse lichaamstaal van randgroepen zie, ontwaart zij elegantie, stijl en frivoliteit in de kattenhuid. Het werd tijd om op onderzoek uit te gaan en de feiten van de meningen te onderscheiden. Ik kom aan het eind van dit betoog tot een conclusie. Het resultaat is een blessay geworden, de mengvorm van een blog en een essay ;-)  

De wereld van Poezen: een onderzoek.

Toen ik aan mijn vele vrienden op Facebook dus de vraag stelde waarom dames toch panterprints willen dragen,  kreeg ik verrassende en gevarieerde antwoorden. Deze variaties (waarover later meer) hadden één gemene deler: iedereen in mijn bubbel deelde een zelfde verwondering over het willen lenen van de schutkleuren uit het dierenrijk. Dit vond ik op internet in de mode historie:  

Dierenprint in de mode: de geschiedenis en de feiten

“In het oude Egypte droeg men al geweven en bedrukt textiel en op maat gemaakte pelsen van katachtigen. De 'heilige kat' maakte deel uit van de afbeeldingen en de folklore van veel van de vroegste wereldreligies. Bastet is een godin uit de Egyptische Oudheid. Zij heeft het hoofd van een kat en een jurk die een kattenpatroon suggereert. Bastet was de beschermster van huis en haard, moeders en kinderen. In haar tempel werden ter ere van deze godin gemummificeerde katten begraven. Ook bij andere volkeren bestond er een zekere associatie tussen vrouw en kat. De vroege heidenen geloofden in het animisme, waarbij dierlijk instinct deel uitmaakte van het menselijk karakter. In de Middeleeuwen werd in Christelijk Europa korte metten gemaakt met deze heidense mythe van kat-vrouw incarnatie. Vrouwen en hun katachtige metgezellen werden beschuldigd van hekserij en bezetenheid door de duivel. In onze tijd zijn er vrouwen die het uiterlijk van een kat willen hebben en daarvoor naar de chirurg stappen…”
 

Luipaard print in revolutionair Frankrijk

“De wortels van het feminisme met daaraan gekoppeld vrijere seksuele zeden liggen in het Frankrijk van de Revolutie. Terwijl de rol van de vrouw langzaam maar zeker veranderde, nam het gebruik van textiel met luipaardprint toe. Aan het einde van de 18e eeuw was het dragen van klassieke motieven - inclusief luipaard print - de tendens. Dat kwam gedurende de Empire periode nog meer tot zijn recht en duurde - met wisselend succes - voort tot het Fin de Siècle.”

Zonder dierenprint geen diva

“Tot op de dag van vandaag blijft de versmelting van vrouw en kat een rol spelen in de mode, kunst, litteratuur en films. Wat de mode betreft is het volgens Dolce & Gabbana zo dat er zonder dierenprint geen diva's bestaan. Wie zich dus van tijd tot tijd op het diva-pad wil begeven, doet dit het beste op hooggehakte schoenen, met een jurkje of een of ander accessoire met tijgerprint. Hier geldt zeker de gevleugelde uitspraak less is more. Het moet sexy blijven en niet ordinair worden. En ook al kun je je tegenwoordig in allerlei dierenprints hullen: blijf bij de roots, de tijgerprint. Grote prints van zebra of giraffe, of erger nog de koe, vertellen misschien over je dat je deze pacifistische dieren graag mag, maar hebben niet de sexy uitstraling van de prints der katachtigen.”

Tot zover mijn zoektocht op internet.

Wat dachten mijn vrienden? De meningen:

Er zijn enkele categorieën te onderscheiden als het over meningen gaat. Die heb ik geordend van buiten naar binnen. Enerzijds uiterlijke kenmerken en signaalfuncties, anderzijds psychologische drijfveren. Ik som ze voor je op onder het motto: Mode is Lenen.   

 

Snelheid

Vrouwen stralen uit dat ze sneller lijken in een Cheeta print. Pak me dan als je kan! Maar in wezen sta je nog steeds uren te wachten voordat madame gereed is met haar toilet voordat jullie toonbaar zijn voor een avondje uit…

Camouflage

Katten zijn roofdieren die in sluipmodus hun prooi onhoorbaar kunnen naderen. Hun vacht valt samen met het hoge dorre gras van de savannen. In de verstedelijkte gebieden echter zijn de dames jager en prooi tegelijkertijd. De textuur van hun kleding en accessoires lijkt bedoeld om de mannetjes in verwarring te brengen. De werkelijke bedoeling zal zich pas openbaren wanneer zij hun nagels in het gezicht of op de rug (misschien de billen?) van de man hebben gezet. 

Elegantie

De geliefde kenmerken van gedomesticeerde katten zijn elegantie, aaibaarheid, eigenzinnigheid, scherpe nagels en een dansende staart als ze iets in hun schild voeren. Het zijn chique, flatteuze en nonchalante manieren om voor gevaar te waarschuwen. Maar houd werkhandschoenen bij de hand…hier wordt de boodschap “ik laat niet met me sollen’ uitgestraald. 

Raffinement

Vooral dames van zekere leeftijd leasen de kenmerken van de poes. Zij voelen de hormonen uit hun eierstokken uitdoven en komen op de dorre vlakten van de overgang terecht. Ze waakten als leeuwinnen over hun nesten en brachten hun welpen groot. In de stofwolken van het razende redderen vergaten ze vaak hun eigen pels schoon te houden. Wat wil je ook, het kroost kreeg het allerbeste van haar zelf. Dus verwaarloosde zij de dame in haar een beetje, louter om haar nageslacht te kunnen laten schitteren op het wereldtoneel.

Pragmatisme

Een van de meedenkende vrinden vond het ook wel handig. Een slip, rok, legging of blouse met een print is al gevlekt en is dus minder ‘besmettelijk’. 

Vruchtbaarheid

Zou het iets te maken kunnen hebben met de Oervrouw? Toen zij nog kwetsbaar in de wildernis leefde, moest zij zich camoufleren tegen vijanden en al te opdringerige mannetjes. Hiervoor droeg zij wellicht een roofdierenhuid. Hiermee kon zij woordeloos zeggen: ‘ik heb een moedige man die een tijger voor mij heeft gestroopt, die is boven dat vuurtje daar door mij geroosterd. Wees voorzichtig met jouw lot, vreemdeling…!’

Schoonheid

Vrouwen maken zich mooi en mooier omdat dit voor mannen zo belangrijk is. Nou ja, eigenlijk voor het selectie algoritme dat in zijn hypofyse zit:

Mooi + zeldzaam = begeerlijk X status = kansrijk om mijn DNA te verspreiden. Maar pas op.

Vrouwen vinden een mooie man minder belangrijk dan een zwaar met middelen bepakte man. Een kalende en ietwat mollige kerel met een wrat op zijn neus, is kansloos zonder humor en met een lege portemonnee. Maar heeft hij iets te melden, is hij in staat bontjassen, slangentassen en Chanelaria voor haar te bemachtigen? Biedt hij haar een nest waar zij als een edelsteen  bejubeld, bewierookt en begeerd wordt, dan is hij het mannetje.

Seks

Vrienden zeiden te denken dat het met seks en sexy zijn te maken heeft. Ja. Ook. Maar zeker niet in die mate waarin de Pantera’s, de MILF’s en de Hotter than my daughters ons willen doen geloven. Mannen zijn nogal makkelijk om de tuin der lusten te leiden, getuige de vele importbruiden uit landen waar nog katachtigen in het wild rondwandelen. Het zijn vooral de mysterieuze en ongrijpbare karakteristieken van een vrouwtjesdier die mannen hoofdbrekens bezorgt. En omdat mannen over het algemeen oppervlakkig van beschouwelijkheid zijn, geven zij Doen, voorrang aan Denken. Gevolg: menig Thaise, Vietnamese of Centraal Afrikaanse vamp, huwt een zijlijn-man uit Europa, betovert hem met de wonderen der natuur en laat hem vervolgens geknipt, geschoren en berooid achter.  

Aandacht en begeerte

De vrouw wil begeerd worden. Denk aan de krassende stem, de donkere blik en het aura van de oerknappe George Clooney. De Grijze Jager. Pure, rauwe en smaakvolle schoonheid. Koffie drinken met deze man zou samengebald genot zijn, met een nasmaak die nog uren blijft plakken. Vandaar dat Nespresso de eigenschappen van George leent voor de begeerte.

Iets, diep in onze hersenstam weet beter: vrouwen willen echt wel iets meer dan een kopje koffie drinken met Sjors. Nakomelingen! What Else… hoog en droog in de burcht bij prins Clooney vertoeven. Baden in veiligheid, comfort en veel natjes plus droogjes op bestelling. 

En daarvoor leent ze de attributen die het makkelijk om de tuin te leiden mannenbrein betovert. Hij ziet een dierenprint en schiet onbewust in de jachtstand. Ook al is haar leeftijd niet voor de poes, zíjn kleine hersenen ‘weten' zeker dat zij vruchtbaar is en dat zij hem iets zal schenken. Al is het maar in de vorm van een espresso....tegelijkertijd zendt ze haar rivalen een signaal om uit de buurt van haar prooi te blijven. 

Voor hem de Ratrace, voor haar de Catfight.

Net als mannen op allerlei gebied met elkaar rivaliseren zo doen vrouwen dat onderling ook. Mannen rennen de Ratrace. Vrouwen stoeien in de Catfight. Bijvoorbeeld door iets uitzonderlijks te dragen. Dit geeft de ene vrouw het gevoel dat ze in het voordeel is vergeleken met de andere vrouw. Wat de ene vrouw heeft, dat wil de andere ook. En zo wordt de mode, die eerst als bijzonder en soms buitenissig wordt beschouwd, gekopieerd en nagemaakt totdat het meer en meer de norm wordt. Dit betekent dat de nieuwe mode, die weer boven de norm uit wil steken, steeds extremer en aparter moet worden om weer op te vallen. Een voorbeeld zijn de popidolen die veelal de trend zetten, anderen zien dat deze idolen gewaardeerd worden en proberen het uiterlijk te kopiëren. Op de Catwalk laten de modellen de uitvergroting van de begeerte zien. Mode wil dus onderscheiden en camoufleren tegelijkertijd. Is dat niet bijzonder? Bijzonder menselijk ook. We willen allemaal uniek zijn, maar in wezen lijken we in onze drijfveren heel erg sterk op elkaar. 

Zelfvertrouwen

Het is voor veel vrouwen belangrijk om regelmatig iets nieuws te dragen en er anders uit te zien. Nieuw kapsel, nieuwe make-up nieuwe outfit. Dat is goed voor het zelfvertrouwen en geeft het gevoel de concurrentie weer aan te kunnen. Misschien kan zelfs de tijd om de tuin geluid worden. Tegelijkertijd kunnen vrouwen door een element van nieuwigheid aan te brengen, de kans vergroten dat zij bij hun partner in de smaak blijven vallen. Je zou dus eigenlijk kunnen zeggen dat het verlangen van de vrouw om vaak haar uiterlijk en kleding te veranderen ook een gevolg is van de evolutie, het is haar sowieso niet kwalijk te nemen. Vernieuwing is een universele behoefte.

Bestaanszekerheid: een conclusie

Panterprints zijn van de evolutie geleende signalen, die uiteenlopende effecten hebben op vrouwen en mannen. Zoals hij met ruitjesbloes, bomen de stuipen op het lijf probeert te  jagen en zich een houthakker waant, zo lenen vrouwen de eigenschappen van de poezenpels om een plekje voor zichzelf en haar nageslacht te verwerven.

Maar ergens mag het jakkeren stoppen. Bejaarden op elektrische fietsen met zadels en fietstassen in panterprint, zouden wettelijk verboden mogen worden. Ook dames van ver in de zeventig hullen zich graag in dierencamouflage en creëren hiermee onrust tijdens de wekelijkse Bingoavond.  Er zijn grenzen aan waar mode zich voor zou mogen lenen en waar een huisdier of jachttrofee een betere en rustige plaats hebben. Ik stel voor, gewoon onder de traag tikkende pendule in de woonkamer.