Doorgaan naar hoofdcontent

Bidden wij voor een Brug over Belgie





Als je via Eersel de Belgische grens over rijdt weet je het: nu zijn we echt op Vakantie! De lome stilte in de auto verandert precies op de landsgrens in een schavende herrie. Alsof de beschermlaag van de bodemplaat weg wordt gefreesd. Maar goed. Als dat alles zou zijn.

Gaten

Okay, er liggen gaten ter grootte van een voetbal in het betonnen wegdek. En wanneer je de windmolens bij Retie voorbij bent, treedt er al gewenning op aan de koffiemolen die je auto is geworden. Hoe fijn is het om al vanaf Turnhout te merken dat het beton inmiddels wordt vervangen door asfalt. Strak als trekdrop. Zo stil dat je denkt dat je motor door haaientanden is opgevreten…

Obstipatie

Antwerpen is een druk mierennest en met wat geluk kom je hier filevrij doorheen. Maar meestal begint of eindigt de reis in obstipatie alhier. De verderop gelegen steden, staan duidelijk en op tijd aangekondigd. Maar dan…

Dolen

Het was dit jaar het derde jaar op rij dat we door België doolden vanwege afgesloten afritten. Wegwerkzaamheden. Dolen omdat de alternatieve route slecht of niet staat aangegeven. Hier zijn een paar voorbeelden van gekmakend amateurisme van de wegenbouwers:

• Richting ‘Parijs’ is met zilververf overgespoten. Dat lijkt op vandalisme dus neem je dat niet als serieuze wegwijzer aan. Zeker omdat er geen verdere tekenen van omleidingen waren aangekondigd. Twee kilometer verderop: toch wel. Er is een rood bord met de richting Lille na een afrit geplaatst, maar het bord Parijs is nog intact. De navigatie blijft eigenwijs de richting aanhouden. Er is niemand aan wie we kunnen vragen hoe we hier uit kunnen komen.

• Vanuit Frankrijk was de richting naar Gent tot voor twee jaar onvindbaar. Tenzij je als lokale bewoner wist achter welke struik en ná welke afrit het bordje ‘Gand’ te bewonderen was. Klachten hierover hebben tweetalige, grote borden boven het wegdek opgeleverd. Complimenten hiervoor!

• Dit jaar was er weer iets anders aan de hand. Wegwerkzaamheden aan een ander stuk snelweg vlak na Lille richting België. Help. Toch niet weer op dropping in Wallonië zeker? En ja. Ook hier weer onduidelijke, te laat geplaatste, niet herhaalde wegwijzers. We zagen de afslag naar Gent op het moment dat we er niet meer konden geraken en verplicht de snelweg richting Brussel moesten nemen. Dat hebben we dus maar gedaan. Nadat ik hyperventilerend van woede, alsnog geslaagd was te voorkomen dat ik een willekeurige Belg achter mijn trekhaak over hun vervloekte betonlabyrintisme had gesleept.

Ligt het aan mij en de onervarenheid met hoe de Belgen hun omleidingen aanpakken? Moet ik me beter voorbereiden om te weten hoe ik uit de dwalingen kan blijven? Ben ik verwend omdat ik een goed georganiseerd land woon?

Mijn tips aan de Belgen:

1. Rijd eens met de onwetende blik van een onbekende door het doolhof van omleidingen heen en kijk eens wat je dan zou verbeteren. Dan zou je grotere en beter zichtbare borden plaatsen en die herhalen. Dus niet 1 meter hoog in de berm ná de omleidende afrit, maar hoog, goed en meerdere malen zichtbaar. Besef dat vrachtwagens het zicht op lage bordjes in de berm kunnen ontnemen. Herhaal, herhaal.

2. Geef aan dat je de navigatie uit moet zetten vanwege de omleidingen en weer aan als de wijzigingen voorbij zijn. Op deze manier voorkom je gekmakende rondjes die geen nieuwe ontsnappingsmogelijkheden laten zien.

3. Scherm borden op een uniforme wijze af zodat er geen twijfel kan ontstaan over de (on)bereikbaarheid van de bestemmingen. Denk verder dan het lokale verkeer en dus aan transit verkeer.

4. Als dit allemaal niet in jullie wanordelijke en bestuurlijk complexe verkeersbewustzijn past, dan bid ik God. Of Hij wil helpen met het bouwen van een lange brug over België. Tussen Eersel en Lille.

Begrijp me niet verkeerd. Ik waardeer de Belgen om hun cultuur, hun bieren, gerechten, TC Matic en hun gemoedelijkheid. En misschien is een vakantie naar Frankrijk wel een van de beste manieren om kennis te maken met het diep verscholen België, als je van lekker verdwalen en ongepland dolen door de heuvels houdt.

Fijne vakantie!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Power to the Pooperd

  Power to the Pooperd: Of, hoe we met knippen en kakken onze onmacht verminderen. Nog een paar dagen te gaan voordat Circus Trump begint. Kan dat goed gaan? Nee. Dat kan natuurlijk niet goed gaan en wij staan er machteloos bij. Het is namelijk niet ons land, niet onze cultuur en niet onze president. Maar we gaan het merken omdat hij een uiterst machtige politieke hooligan is. Met een gewapende, door ressentiment bezeten en een in boosheid gemarineerde F-side. En toch kunnen we iets doen vanuit onze kleine leefwereld hier in de Nederlanden. Daarover later meer.    Tulpen uit Amsterdam, Narcisten uit Washington Maar eerst, zou jij rustig ademhalen bij een zelfingenomen miljardair, die zijn dolle aanhangers het parlement liet bestormen omdat hij zijn herverkiezing verloren had? Een leider die de democratie in het gezicht uitlacht door staatsgeheimen te ontvreemden. Een narcist die desinformatie en leugens verspreidt, het land tot op het bot verdeelt zodat hij al...

Hier en Nuenen

Hier en Nuenen   Een zoektocht door de paden van mijn herinneringen. De foto hierboven laat de Oude Dijk in Nuenen, ergens in 1966 zien. De pony waar mijn oudere broer Jos op zit hoorde bij onze neven en nichten van de familie van Deurzen. Ik houd de teugel van het kleine paard vast, op instructie van papa, die met een Ilford camera het juiste perspectief zoekt. Daardoor zie je het zandpad naar de horizon vernauwen op deze lenteochtend. Een zondag. Want de kleren zijn netjes, en vader heeft tijd. De rest van de week werkte hij als typograaf in een drukkerij. De boombladeren zijn nog niet helemaal uitgelopen. En verderop groeit brem en hop. Klaprozen en korenbloemen waar hommels, meikevers en vliegende herten overheen zweven. De flarden van mensen en gebeurtenissen die mij dierbaar zijn schrijf ik hier  op. Uit liefde voor dat boerendorpje dat Nuenen ooit was. En de veelal fijne gedachten aan de mensen die ik op mijn pad tegen ben gekomen. En ook vanuit het besef dat ...

Ode aan mister Palar

  Volgens de wetenschap (en de Disney film ‘Inside Out’) is er in ons brein een prachtig geheugen- systeem geëvolueerd. Het voorziet herinneringen zorgvuldig van een labeltje plus een routekaart naar de opslag- en bewaarplaats. Wonderlijk! Er worden herinneringen aangemaakt, die een leven lang beschikbaar blijven voor ons bewustzijn.    Grijze pap (De voor jou) belangrijke gebeurtenissen sla je in aparte pakketjes op. Ze gaan via het werkgeheugen naar de sorteerafdeling om een nachtje af te koelen. Soms komen ze langs tijdens de beeldenstorm van een droom terwijl je slaapt. Wanneer herinneringen de moeite waard zijn voor jouw toekomst, worden ze doorgestuurd naar de afdeling kwaliteit. Hier vindt een ingenieus en bijna volledig geautomatiseerd (onbewust) sorteerproces plaats.  Een aantal herinneringen wordt gekoppeld aan leerprocessen die een bewust doel hebben, zoals een (vreemde) taal leren spreken en schrijven, een brommer opvoeren of karate beoefenen. En da...