Diepte spiegels
Het moment waarop ik, 35 jaar geleden, mijn fiets tegen de grond legde op een broeierige zaterdagochtend. De standaard was kapot of deed het niet meer. Dit is zo’n detail dat verdampt is.
Maar de ventweg van de Geldropsedijk in Nuenen is heel scherp, met op een afstand van 200 meter mijn moeder. Ze staat te praten met iemand uit de straat terwijl ze een bezem vasthoudt. Naast haar zit Malou onze Ierse Setter, een knappe hond te zijn. Ze hebben me nog niet aan zien komen uit de richting van Eindhoven. Al weet ik zeker dat ze vaak in die richting kijken met hun ogen en hun hart. Sinds ik op kamers woon is het stiller in het ouderlijk huis en ze missen me. Ik mis hen ook.
Roffels van vier
Ik zet mijn handen aan mijn mond en toeter Malou’s naam zo hard als ik kan. Een halve seconde later staat ze alert op haar poten. Staart omhoog en wapperende oren die op zoek zijn naar dat vertrouwde geluid. Nog een keer roep ik door mijn misthoorn en dan ziet ze het stipje in mijn richting. Ze lijkt op me af te zweven als een pijl uit een boog. Oren als flapperende veren en een tong als de pijlpunt. De nagels onder haar poten tikken strakke roffels van vier op de ventweg.
Liefdesbeet
Ik zak door mijn knieën en spreid mijn armen uit zodat ze bij mij naar binnen kan springen. Wat ze doet. Een natte snuit in mijn oor, een liefdesbeet in mijn arm en een blaf waarna ze weer wegrent in de richting waar ze vandaan kwam. Maar weer snel omdraait en tegen me op springt, nu met haar poten op mijn schouders en nog meer snuiten in mijn oren. Het blije piepen van een door het dolle heen gaande hond.
Dolen
Toen bleek dat ze ernstig ziek was lieten mijn ouders haar inslapen. Ze belden me op een zaterdagochtend op om dat te zeggen en ook konden we Malou niet meer zien. Ze hadden haar bij de dierenarts achtergelaten.Die dag doolde ik samen met mijn vriendin versuft door het huis waar we samenwoonden. Huilend stopten we een liefdesbrief, een stukje van haar dekentje, wat foto’s en haar riem in een trommeltje en begroeven dat aan de rand van het Karperven op de Stratumse Heide. Als ik daar ga wandelen kijk ik altijd naar de boom waar we de mooie herinneringen hebben neergelegd.
Druppels
Vanochtend verbaasde ik me over dit: hoe informatie, beelden en herinneringen zo levendig en tastbaar vastliggen tussen de atomen in mijn hersenen. De structuur van cellen veroudert en verandert maar herinneringen verhuizen soms onbeschadigd mee gedurende de verbouwing. Dat die sferische ervaringen zo goed op te roepen zijn door alleen maar even de ogen te sluiten en te denken aan iets fijns stemt me dankbaar. Ik besloot nog eens te kijken in een doos op zolder waar ik brieven in bewaar.
Een paar daarvan heb ik opnieuw gelezen. Hierdoor kwamen verdampte herinneringen weer als druppels condens tegen me aan liggen. In een van de enveloppen vond ik een foto van Malou. Precies zoals ze in de diepte nog altijd weerspiegelt.
Ik zet mijn handen aan mijn mond en toeter Malou’s naam zo hard als ik kan. Een halve seconde later staat ze alert op haar poten. Staart omhoog en wapperende oren die op zoek zijn naar dat vertrouwde geluid. Nog een keer roep ik door mijn misthoorn en dan ziet ze het stipje in mijn richting. Ze lijkt op me af te zweven als een pijl uit een boog. Oren als flapperende veren en een tong als de pijlpunt. De nagels onder haar poten tikken strakke roffels van vier op de ventweg.
Liefdesbeet
Ik zak door mijn knieën en spreid mijn armen uit zodat ze bij mij naar binnen kan springen. Wat ze doet. Een natte snuit in mijn oor, een liefdesbeet in mijn arm en een blaf waarna ze weer wegrent in de richting waar ze vandaan kwam. Maar weer snel omdraait en tegen me op springt, nu met haar poten op mijn schouders en nog meer snuiten in mijn oren. Het blije piepen van een door het dolle heen gaande hond.
Dolen
Toen bleek dat ze ernstig ziek was lieten mijn ouders haar inslapen. Ze belden me op een zaterdagochtend op om dat te zeggen en ook konden we Malou niet meer zien. Ze hadden haar bij de dierenarts achtergelaten.Die dag doolde ik samen met mijn vriendin versuft door het huis waar we samenwoonden. Huilend stopten we een liefdesbrief, een stukje van haar dekentje, wat foto’s en haar riem in een trommeltje en begroeven dat aan de rand van het Karperven op de Stratumse Heide. Als ik daar ga wandelen kijk ik altijd naar de boom waar we de mooie herinneringen hebben neergelegd.
Druppels
Vanochtend verbaasde ik me over dit: hoe informatie, beelden en herinneringen zo levendig en tastbaar vastliggen tussen de atomen in mijn hersenen. De structuur van cellen veroudert en verandert maar herinneringen verhuizen soms onbeschadigd mee gedurende de verbouwing. Dat die sferische ervaringen zo goed op te roepen zijn door alleen maar even de ogen te sluiten en te denken aan iets fijns stemt me dankbaar. Ik besloot nog eens te kijken in een doos op zolder waar ik brieven in bewaar.
Een paar daarvan heb ik opnieuw gelezen. Hierdoor kwamen verdampte herinneringen weer als druppels condens tegen me aan liggen. In een van de enveloppen vond ik een foto van Malou. Precies zoals ze in de diepte nog altijd weerspiegelt.
Reacties
Een reactie posten