Heb jij ook zo'n allergie voor Mart? Sinds de Winterspelen in Pyongyang was hij dagelijkse gast aan tafel in De Wereld Draait Door. Als een snelgroeiende schimmel, was hij steeds nadrukkelijker aanwezig in mijn favoriete programma. Het moment afwachtend om via gemompel of een anekdote, de schaarse zendtijd te kapen.
Als Mart er eenmaal in geslaagd is om de aandacht te gijzelen, vertraagt hij zijn verteltempo. Let maar eens op. En wat deze ouwebet dan doet is het volgende: hij brabbelt standaard zinnen als "mag ik dat zeggen....ja dat mag ik zeggen...."
Dit geautomatiseerde prevelen geeft hem de tijd om een wijdlopig zwetsverhaal te gaan samenstellen. Uit zijn indrukwekkende kennis en geheugen, dat zij toe gegeven, weet hij in de twee seconden van zijn mag-ik-dat-zeggen zinnetje, een hele berg kronieken uit zijn geheugen te braken.
Deze gaat hij dan genoeglijk samenstellen tot een tergend langzaam rijdend verhalen treintje waar hij wagon na wagon aankoppelt.... Onze kostbare tijd opsouperend zoals dat bij echte spoorwegovergangen en lange goederentreinen ook het geval is.
Begin deze week grapten we er samen nog over, mijn vrouw en ik. We maakten een 'time-out' gebaar naar Mart. Voelden aan ons denkbeeldige oortje waarmee we de regie van DWDD olijk naspeelden en Mathijs van Nieuwkerk waarschuwden voor tijdnood en wegzappende fans.
Maar toen bleek Smeets iedere dag opnieuw in alle graagte ons beeldscherm op te komen vullen met zijn lillende kinnebak. Hij leek warempel verkouden, maar waarom hield de griep hem verdomme niet in bed?
Uit bittere wanhoop bedacht ik dat Smeets zelf waarschijnlijk even irriterend voor mij is, dan een antibioticum voor een ziekte. Ja, dat virussen het in Smeets' lijf sowieso langer dan 10 minuten stand houden onder zijn tergende gewauwel mag een wonder heten.
Mart Smeets vind ik als schrijver zo enorm veel beter als prater om de eenvoudige reden dat boeken zwijgen wanneer ze gesloten blijven. Maar geef de lullepot een microfoon en een camera, en hij bezwangert de ether in de volle overtuiging dat hij ons lief is.
Maar dat is volgens mij helemaal niet zo. Mart Smeets is een reality check voor onze nationale verdraagzaamheid. Mart Smeets laat je aan zijn lippen bungelen. Maar het is een dwingend soort trance waarin hij ons verleidt, om vervolgens zijn oneindige behoefte aan aandacht uit ons te punniken.
Om die reden denk ik wel eens dat ons geduld voor andere zaken zo snel op is.
Omdat we gehypnotiseerd luisteren naar deze pruttelende sportencyclopedie, kunnen we minder hebben van alle andere irriterende zaken. En dat is jammer. We zouden heel wat compassie overhouden om het in alle rust over Zwarte Piet en racisme te kunnen hebben. Om maar iets te noemen.
Laten we dus bidden voor Mart Smeets. Dat hij zich zwijgend terugtrekt in zijn pensioengerechtigde werkkamer, en gaat genieten van onze welverdiende rust.
Tot zover.
Reacties
Een reactie posten