Praat geen poep

Kots, bloed, spuug, etter, pies, tenenkaas en zweet. Dat is hoe de werkomgeving van een verpleegkundige vaak wordt gezien. Het is als kleuterklas poëzie voor onze allerjongsten. Als die kleutertjes door krijgen hoe de grote-mensenwereld in beweging komt wanneer ze deze toverwoorden uitspreken, is het magisch. Maar kom op grote mensen. Het is niet magisch. Praat geen poep.

Dingetje
 
De werkomgeving van een verpleegkundige is veel meer dan dat. De échte verpleegkundige ruikt en kijkt door de kots, bloed, spuug, etter, pies, tenenkaas en zweet heen. Zorgt voor het welzijn van de mens daarachter. Praat dus geen poep.
Een aardig liedje trouwens waar Dingetje in 1994 een hitje mee scoorde. Er zou nog een extra couplet toegevoegd kunnen worden over onze verpleegkundigen die dag in, dag uit voor een groot deel van de onwelriekende natie zorgen.
Toch hebben veel mensen die niet in de zorg werken het idee dat een verpleegkundige vooral billen wast, met een soort van onzichtbare wasknijper op de neus. Want het is nogal wat inderdaad, al die geurende uitscheidingsproducten en sappen die bij voorkeur aan de binnenzijde van een lichaam moeten blijven. Op iemand die niet in de zorg werkt, maakt dat veel indruk.

Door volle incontinentieluiers heen kijken

Maar ja. Als onze cliënten een stoma hebben (voor de onwetenden, dit is een kunstmatig poepgaatje in de buik) dan kan het een beetje ruiken. Een verpleegkundige is bij uitstek degene die de stoma patiënt om leert gaan met deze nieuwe manier van ontlasting hebben. Want let wel, behalve een goed afsluitend zakje en correct aangebracht hechtmateriaal komen er angst- en schaamtegevoelens opdoemen bij de patiënt waar ze op in moet gaan. En natuurlijk geeft ze er ook nog bewegings- en voedingsadviezen bij. Hoe kun je een normaal leven leiden met een toilet op je buik? Vooral het contact met de mens achter het kunstmatige poepgat is dus waar een verpleegkundige op gericht is. Veel verpleegkundigen zeggen zelfs: “Tjeetje, ik heb de geur echt naar de achtergrond gefilterd”’ . Dan zijn er vakmensen aan het woord.

Geknipt voor het vak

En zo gaat de verpleegkundige ook om met de dementerende mevrouw die naast haar stoel plast omdat ze daar toch echt een toiletpot zag. En met de patiënt op de intensive care die van enkel tot haargrens in de diarree drijft. En met de vereenzaamde man die tussen stapels kranten en folders leeft waarvan een afgestorven teen in de doorweekte pantoffel zit. Net als met de door kanker opgevreten jonge vrouw die tot haar bittere einde aan het leven vasthoudt.
Ga er maar aan staan. En dat doen onze professionals dus gewoon. Onze vakkundigen die door de soms extreme omstandigheden heen kunnen ruiken en kijken. Ze praten geen poep, maar komen in actie. Ze zien het verschijnsel mens, dwars door volle incontinentieluiers heen, in hun meest pure vorm en richten zich op het herstellen van een menswaardige situatie. Scheppen zelfs ook de voorwaarden voor een menswaardig levenseinde.

Een nieuw liedje

Dus praat geen poep. Onze verpleegkundigen en verzorgenden zijn ware mensenkunstenaars. Ze zorgen stukje bij beetje weer voor een comfortabele en aanvaardbare situatie. Zij kennen trouwens alle Latijnse namen voor de ellende. Dus zeggen zij faeces, fecaliën en in een enkel geval ‘Bericht uit Darmstadt’. Ze praten in ieder geval geen,.. nou ja.  U weet het inmiddels wel.
Gelukkig zijn er van de slordige 17 miljoen Nederlanders bijna 1 miljoen mensen in de zorg werkzaam die dag in dag uit geen poep praten. In een volle treinwagon zitten er dus minimaal 4. Kijk eens goed om je heen en probeer ze te ontdekken. Ze zorgen voor een groot deel van onze landgenoten en worden daar gelukkig van. Een geruststellende gedachte. Misschien is Dingetje daar bij nader inzien wel door geïnspireerd….