Mijn vriend Mark is art director. Hij is een gevatte, niet onknappe vijftiger die voortdurend tekst produceert. Zijn werk heeft tot doel om spul mooi te verbeelden en aantrekkelijk uit te leggen zodat wij het begeren.
Pas geleden zag ik het ineens in zijn naam. Mark-e-Ting waarbij ke-tjing een rinkelend kleingeldgeluid in mijn achterhoofd maakte. De Mark was ooit een harde Duitse valuta en een markt is een handelsplaats. Mark is gaan doen wat zijn naam al zijn hele leven aanstuurt: merken, markten, markeren en dat op een creatieve en snelle wijze. Musketier Mark de marketeer.
Toen we twintigers waren, bewonderde ik zijn vaardigheid met stiften en Rotring pennen. Ik mocht met hem mee naar van Beek graphic art supplies om naar het kwijl te kijken dat uit zijn mondhoeken droop. Hier, deze set van 60 stiften zouden zijn visuals op dat speciale papier daar prachtig neeleggen. 30 jaar later is het handwerk verdwenen en doet Photoshop en Apple alles wat je wil, in een handomdraai en in een muisklik. 3-D? Eitje.
Zijn reclamebureau bedacht beeld en tekst voor laptops, bier, gasbetonblokken, yoghurt, auto's en gebakken lucht. Je hebt zeker ooit iets gekocht dat gemarkeerd is.
Ik hou heel veel van Mark en zou reclame voor hem willen maken ware het niet dat ik een steeds grotere hekel begin te krijgen aan de zogenaamde communicatie van zijn soort.
Het soort dat psychologen om advies vraagt hoe wij nog beter gemindfuckt kunnen worden tot kopen, kopen, kopen. Met 30.000 uitingen per dag worden we letterlijk gebombardeerd. Langs het sportveld, bij de winnaars van wedstrijden, op gratis nieuwswebsites. Logo's op kleding, schoenen, sieraden, brillen en tassen. Banners, widgets en cookies op je smartphone.
Theo Maassen maakte een grap over zijn anus als billboard: "ook hier had uw boodschap kunnen staan..." leuk: sterreclame.
Subliminaal en via onbewuste neuro-ingangen worden wij gemarineerd in boodschappen om veel Nespresso te drinken, je beter te voelen in een Peugeot en gezonder te poepen met Yakult in onze spijsvertering. Ja. Kul.
Ik heb een reclame allergie ontwikkeld en ervaar logo's alsof er iemand met een uitgestrekte vinger in mijn oog prikt.
Het doet me denken aan Jeroentje, die de neiging had om op het schoolplein iedereen te laten schrikken door zijn vinger diep in een willekeurige bilspleet te begraven. Hoe hard iedereen ook weg spurtte, hij bleef zo lang mogelijk aan je vast kleven. Totdat Lucien, een karateka, hier een eind aan maakte. Reclame is als Jeroentje. Maar waar is Lucien als je hem nodig hebt?
Vanwege de drang naar altijd meer, gaat Elon Musk de aarde redden door ons in staat te stellen ons Thuis te verlaten. De maan zal een springplank worden naar het Universum. Maar voordat we zover zijn, zal er op het maanoppervlak een muur gebouwd worden die vanaf de aarde te zien zal zijn in de vorm van het Vredesteken, om de wereldbevolking er aan te herinneren dat vrede een Merk is. Te koop.
Maar daar wil Daimler Benz een stokje voor steken vanwege het merkenrecht op hun ster. Daarna mengen de Chinezen zich in de strijd met het voorstel een Jin-Yang teken op de maan te laten printen door een robot. Maar hier zit Trump weer mee in zijn maag omdat het printmateriaal uit afgewerkte chemicaliën bestaat, die de vervuilende plastic industrie van de Peoples Republic of China toch érgens kwijt moet.
Uiteindelijk (maar dit is strikt geheim) zal een van de dominante marketingbureaus gevraagd worden om het verhaal aan ons te slijten. Hoe het af gaat lopen weet ik niet. Wel dat Mark al nadenkt over een pitch voor de grootmachten.
En denk maar niet dat het allemaal overwaait. Het valt me nog mee dat Tefal geen claim op de Grote Beer heeft. Of dat Wilders beweert dat zijn initialen lukraak in de sterren staan, beginnend bij Cassiopeia.
Vond je dit een leuke tekst? Koop dan mijn tijd zodat ik uw gedachten en verlangens kan verwoorden. Voor 100 euro per uur gooi ik mijn boosheid overboord.
Reacties
Een reactie posten