Doorgaan naar hoofdcontent

The green green grass of Fame



Waarom willen sommige mensen beroemd worden? Wat is er te vinden aan de andere kant van de scheidslijn tussen dampkring en de sterren? Ik geef je hieronder ten minste acht redenen om met beide beentjes op de grond te blijven.

In de glossy’s kunnen we lezen dat Wesley en Yolanthe ook hun alledaagse issues hebben. Het stelt ons gerust: beroemd zijn is ook niet alles. Gelukkig komt de rampspoed van depressie of borstkanker ook op de Grachtengordel langs. Roem lijkt een eindeloze snoepwinkel van genot en voorspoed. Totdat je het van de getroffenen zelf hoort:

Acht hoofdbrekens van beroemdheden
  • De kosten van beveiliging
  • Paparazzi
  • De slopende agenda's
  • De liegende managers
  • De race naar een nog mooier huis
  • Nog indrukwekkender sociale kringen
  • De angst voor rivalen uit een hoger echelon die het op je partner hebben gemunt
  • En dan nog het verlies van iets dat wij klootjes allemaal nog wel in ruime mate hebben: privacy. Gewoon door een stad kunnen lopen terwijl niemand je lastig valt.  
Het aura experiment

In een virtueel experiment dat ik met vier TU Eindhoven studenten ondernam, merkte ik hoe benauwend het is. In de Bentley van een bekende werd ik door Utrecht rondgereden. Toen we bij de kroeg van Henk Westbroek uitstapten - het café draagt de prachtige naam ‘Stairway to Heaven’- de jongens in zwarte pakken, zonnebrillen en oortjes, had ik alle aandacht.
Ik moest wel uit een ander universum komen dus werd ik gefilmd en gefotografeerd door iedereen met een smartphone.

Mijn chauffeur had een microfoon met een roze POW dot en een snoer dat naar een heuptasje liep. Hij vroeg me wat ik vandaag nog op het programma had, wat ik ontbeten had en welke interessante mensen ik nog ging ontmoeten. Toen ik de namen van Johnny de Mol en Mathijs liet vallen kwamen de eerste selfie-plus-mij verzoeken en vragen om een handtekening al.

Een ster of een planeet?

‘Waar ken je me van?’, vroeg ik aan de naïeve Utrechtenaren . ‘Was ik niet bij Pauw te zien geweest? Nee wacht bij Umberto Tan, toch? Ik leek sprekend op Bert van Marwijk. Wacht, ik wás m!’

Ik stelde mij als mezelf voor. Wimke Raaijmakers uit Stratum, Eindhoven. Geen ster maar een planeetje: Uranus zeg maar. En bezig met het ‘aura experiment’. Een soort Bananasplit maar dan zonder Frans Bauer.

Maar de groep omstanders sloot de Bentley inmiddels volledig in. ‘U ruikt zo lekker’, fluisterde een grijze kortharige dame. ‘Dan komt u te dichtbij’,  zei een van de natuurkunde studenten. Een licht getinte vrouw bood me vervolgens haar zoontje aan voor een fotomoment. ‘Please sir, for my family in Syria...’ ‘But Im not famous’ sputterde ik. ‘Yes you are!’, en hoppa ik was al onderweg naar een smartphone in het onrustige Oosten. ‘Are you rich…?’ vroeg de vrouw ook nog.

Inmiddels kwamen twee jonge agenten op hun mountainbikes aanmeren bij de groep. Ze glimlachten en waren alert. Zeker toen de grootste van de beveiligers zijn colbert open knoopte en de binnenzak checkte.

Ik richtte me tot het blauw op straat en vroeg of ze zich konden legitimeren, waarop de kleinste van mijn TU mannen de ID’s controleerde. Met zijn knikje volgde een opgestoken duim van de beroemde mij en ontspande hun glimlach.

Geloof het of niet, op dat moment liep Halina Reijn langs en groette ze mij. Toen ik vroeg wie dat was riep iemand "Yvonne Jaspers". Ah! ‘Boer zoekt vrouw zoekt kind’ Lachen!

We stapten weer in de Bentley en reden stapvoets door een voetgangersgebied. De agenten begeleidden ons welwillend. Geen bonnenboekje gezien. De woorden van Ralph Rousseau Meulenbroeks gingen door mijn gedachten: “Roem is het mooiste voor de mensen die het nooit zullen hebben.”

Een uurtje later leverde ik de Bentley weer in bij Remco Claassen en ging ik dit stukje schrijven. Dolgelukkig kijk ik nu naar het kleine gazonnetje van mijn stadstuintje in Stratum. Het avontuur kostte me vier flessen Bokma voor de TU sociëteit en 93 euro voor een afgevulde Bentley tank. Het was de moeite waard!

Privacy heeft een overeenkomst met gezondheid. Op het moment dat je die aan de buitenwereld verliest besef je de rijkdom en zegeningen van het gewone. Ik wens je veel succes toe en een wijde blik op je eigen tuintje.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Power to the Pooperd

  Power to the Pooperd: Of, hoe we met knippen en kakken onze onmacht verminderen. Nog een paar dagen te gaan voordat Circus Trump begint. Kan dat goed gaan? Nee. Dat kan natuurlijk niet goed gaan en wij staan er machteloos bij. Het is namelijk niet ons land, niet onze cultuur en niet onze president. Maar we gaan het merken omdat hij een uiterst machtige politieke hooligan is. Met een gewapende, door ressentiment bezeten en een in boosheid gemarineerde F-side. En toch kunnen we iets doen vanuit onze kleine leefwereld hier in de Nederlanden. Daarover later meer.    Tulpen uit Amsterdam, Narcisten uit Washington Maar eerst, zou jij rustig ademhalen bij een zelfingenomen miljardair, die zijn dolle aanhangers het parlement liet bestormen omdat hij zijn herverkiezing verloren had? Een leider die de democratie in het gezicht uitlacht door staatsgeheimen te ontvreemden. Een narcist die desinformatie en leugens verspreidt, het land tot op het bot verdeelt zodat hij al...

Hier en Nuenen

Hier en Nuenen   Een zoektocht door de paden van mijn herinneringen. De foto hierboven laat de Oude Dijk in Nuenen, ergens in 1966 zien. De pony waar mijn oudere broer Jos op zit hoorde bij onze neven en nichten van de familie van Deurzen. Ik houd de teugel van het kleine paard vast, op instructie van papa, die met een Ilford camera het juiste perspectief zoekt. Daardoor zie je het zandpad naar de horizon vernauwen op deze lenteochtend. Een zondag. Want de kleren zijn netjes, en vader heeft tijd. De rest van de week werkte hij als typograaf in een drukkerij. De boombladeren zijn nog niet helemaal uitgelopen. En verderop groeit brem en hop. Klaprozen en korenbloemen waar hommels, meikevers en vliegende herten overheen zweven. De flarden van mensen en gebeurtenissen die mij dierbaar zijn schrijf ik hier  op. Uit liefde voor dat boerendorpje dat Nuenen ooit was. En de veelal fijne gedachten aan de mensen die ik op mijn pad tegen ben gekomen. En ook vanuit het besef dat ...

Ode aan mister Palar

  Volgens de wetenschap (en de Disney film ‘Inside Out’) is er in ons brein een prachtig geheugen- systeem geëvolueerd. Het voorziet herinneringen zorgvuldig van een labeltje plus een routekaart naar de opslag- en bewaarplaats. Wonderlijk! Er worden herinneringen aangemaakt, die een leven lang beschikbaar blijven voor ons bewustzijn.    Grijze pap (De voor jou) belangrijke gebeurtenissen sla je in aparte pakketjes op. Ze gaan via het werkgeheugen naar de sorteerafdeling om een nachtje af te koelen. Soms komen ze langs tijdens de beeldenstorm van een droom terwijl je slaapt. Wanneer herinneringen de moeite waard zijn voor jouw toekomst, worden ze doorgestuurd naar de afdeling kwaliteit. Hier vindt een ingenieus en bijna volledig geautomatiseerd (onbewust) sorteerproces plaats.  Een aantal herinneringen wordt gekoppeld aan leerprocessen die een bewust doel hebben, zoals een (vreemde) taal leren spreken en schrijven, een brommer opvoeren of karate beoefenen. En da...