Trooster

Trooster

Een ongeplande vakantie gaf me alle tijd om naar een uitvaart te gaan. De samenkomst was gepland in de boomgaard van de overleden moeder van een vriendin. Ik kende moeder alleen uit de verhalen die vriendin vertelde over haar jeugd in Dodewaard.  Was er nog nooit geweest in die Rare Naam. Alleen een kernenergieprotest van lang geleden kleefde er nog aan. De eindeloze rijen fruitbomen zeiden dat dit hier de Betuwe was.  

Bij het betreden van de oprit hoorde ik het geroezemoes al. Rammelen van glazen en tingelen van lepels in koffiekopjes. Mijn beste schoenen, zijn ook die waarmee ik me het stevigst op de grond voel staan en die had ik aangetrokken. Ook had ik een smetteloos wit overhemd aangetrokken en een bescheiden aftershave op gedaan. Ofschoon mijn haar dunner aan het worden is, zag ook dat er patent uit. Ik was klaar voor de confrontatie met de dood en haar verdrietige gevolgen. 

Mijn vrienden omhelsden en kusten me hartelijk – je ziet er goed uit man! – en werd onderdeel van het murmelen onder appelbomen. Omdat mijn naasten druk waren met condoleances, verveelde ik me al snel een beetje en wierp me dus na het derde kopje koffie op als ober. De vriendelijke tikken op mijn schouders en billen zetten me ook nog aan de afwas. Samen met de zus van de overledene deelde ik een dankbaar taakje en leerde dat, hoe treurig ook, grote zus met de dood veel ellende bespaard bleef. En dat een laatste groet toch altijd ook weer een gezellige bedoening is: ‘gek hè?’

Ik wandelde nog maar eens de tuin in en vond opnieuw wat aandacht van de vrienden. De drukte kwam nu goed op gang via de zij-ingang van de tuin. Er vormde zich een flinke rij bedroefde dorpsgenoten waaronder een complete huisartsen familie. Moeder had vroeger op alle kinderen van de dokter gepast en knuffeldieren voor ze gebreid, zoals later in een toespraak werd beweend.

Toen gebeurde er iets bijzonders. Omdat ik tussen mijn vrienden in stond, wilde het bezoek ook mij hun medeleven betonen. De eerste vochtige hand schudde ik weifelend maar met een zelfverzekerd gelaat. Maar naarmate de rij passeerde, merkte ik dat ik steeds beter in mijn rol als ontvallene kwam. Zo goed zelfs, dat het verdriet vanuit de stoet achter mijn ogen kwam zitten en ik in plaats van één, twee handen om de mijne gevouwen kreeg.  

‘Dat doe je goed’, zei mijn vriend en ik keek naar mijn schoenen. Er was muziek en toespraken. Bij het refrein van ‘Let It Be’ dat we met ons allen zongen verschenen een prop in mijn keel en echte tranen. 

Op de begraafplaats vlogen de kille teksten in het natuursteen me aan. Het heffen van het glas in de tuin zou ik niet meer afwachten. Ik wilde zo snel mogelijk de rivieren weer oversteken naar het veilige Eindhoven. 

De volgende nacht droomde ik over een door perfectionisme geplaagde schrijver die verstrikt geraakt was in zijn bloemrijke, maar altijd feilbare zeggingskracht. Gedreven door eenzaamheid en wanhoop ging hij begrafenissen bezoeken,  waarbij hij steeds naast de rouwende familie ging staan, om zo onderdeel te worden van het dubbelzinnige lot dat overlevenden met elkaar delen. In deze rol vindt deze schrijver de brandstof om zijn opgedroogde pen weer te laten vlammen….