Zakmwen
Jonge ouders zet ‘m op. Oude ouders zet ‘m op. Er komt een dag dat je kinderen krijgt en dat ze voorgoed hun eigen nest buitenshuis maken. Nu kan ik het in één zin zeggen omdat het ook zo pijlsnel voorbij gegaan lijkt te zijn.
Millimeter voor millimeter
De kamer die ze zelf hielp te schilderen. Het bureau waaraan ze zat te
studeren en het bed waar ze een huis binnen een thuis voor zichzelf
maakte. Vandaag haalde ik de kamer leeg waar een jeugd millimeter voor
millimeter groeide tot hier. Gelukkig was ze er zelf ook even bij om te
helpen met de transformatie van ons huis. Dat maakte het minder zwaar.
Want ik had dramatische gedachten. Over ouders die een kinderkamer
ontmantelen nadat hun ergste nachtmerrie hen is overkomen. En mijn
zielige sterfelijke zelf, die gerimpeld achterblijft bij de
voortsnellende jonge generatie. De nestverlater was zelf aanwezig, bij
het demonteren en weer op een andere plek in het huis opbouwen van haar
bed.
Ballast
“Wat wil je nog met je eerste mobieltje? En die 3 daarna schat?” “Mag weg”, zei ze kordaat. “Hier, deze sieraden en je etui?” “Weg.” “Je oude lapt…” “Weg pap. Ballast. Weg. En fijn dat jullie nu in mijn ouwe kamer gaan slapen!”
Ik hield een boek over Egypte omhoog. Ze kreeg het acht jaar geleden toen ze met haar allereerste vriendje naar een docu over de piramiden van Cheops had gekeken. Ze wilden samen naar Egypte gaan om het met eigen ogen te zien. (Ik herinner me dat ik toen vooral de ranzige kanten van dat moslim woestijnland benadrukte om tijd te rekken). “Weg. Doe maar naar de kringloop.”
Zakmwen
En zo ontmantelden we samen de bubbel van een kwart eeuw veel lief, en af en toe wat klein leed. Er lag nog een tas met bankafschriften, arbeidscontracten die ze als kassakracht bij de Appie en verschillende horeca had. “Weg.” Ik liet haar weten dat ik de officiële papieren zou verbranden in het tuinkacheltje. Wat ik deed. Scannend door de afschrijvingen kwamen ze langs. Het maandelijkse kleedgeld dat we trouw naar haar overmaakten. Verzilverd bij de Zara , H&M en Douglas. En wekelijks Zakmwen. Ik was vergeten dat ze als 15-jarige een periode veel woorden met ‘mwen’ afmaakte. Een klasgenoot had de koddige achternaam ‘Mwenda’. Dus maakte ik Zakmwen over en stelde de Rabobank nooit vragen over die vreemde omschrijfmwen. De tijd dat ik mijn doctmwen weltrustmwen wenste voordat ze ging slaapmwen, totdat er iets anders koddigs in de plaats van ‘Mwen’ sloop.
Zet ‘m op!
Een uurtje later reed ik nog even langs om een kastje bij haar af te geven en een lamp mee terug naar huis te nemen. Het was 17.20 u. Voorovergebogen fietsende mensen op weg naar huis. Sommigen met een vol, de meeste met een leeg kinderstoeltje achterop. Op weg naar de BSO en een druk avondprogramma.
Jonge ouders zet ‘m op. Oude ouders…. zet ‘m op.
Ballast
“Wat wil je nog met je eerste mobieltje? En die 3 daarna schat?” “Mag weg”, zei ze kordaat. “Hier, deze sieraden en je etui?” “Weg.” “Je oude lapt…” “Weg pap. Ballast. Weg. En fijn dat jullie nu in mijn ouwe kamer gaan slapen!”
Ik hield een boek over Egypte omhoog. Ze kreeg het acht jaar geleden toen ze met haar allereerste vriendje naar een docu over de piramiden van Cheops had gekeken. Ze wilden samen naar Egypte gaan om het met eigen ogen te zien. (Ik herinner me dat ik toen vooral de ranzige kanten van dat moslim woestijnland benadrukte om tijd te rekken). “Weg. Doe maar naar de kringloop.”
Zakmwen
En zo ontmantelden we samen de bubbel van een kwart eeuw veel lief, en af en toe wat klein leed. Er lag nog een tas met bankafschriften, arbeidscontracten die ze als kassakracht bij de Appie en verschillende horeca had. “Weg.” Ik liet haar weten dat ik de officiële papieren zou verbranden in het tuinkacheltje. Wat ik deed. Scannend door de afschrijvingen kwamen ze langs. Het maandelijkse kleedgeld dat we trouw naar haar overmaakten. Verzilverd bij de Zara , H&M en Douglas. En wekelijks Zakmwen. Ik was vergeten dat ze als 15-jarige een periode veel woorden met ‘mwen’ afmaakte. Een klasgenoot had de koddige achternaam ‘Mwenda’. Dus maakte ik Zakmwen over en stelde de Rabobank nooit vragen over die vreemde omschrijfmwen. De tijd dat ik mijn doctmwen weltrustmwen wenste voordat ze ging slaapmwen, totdat er iets anders koddigs in de plaats van ‘Mwen’ sloop.
Zet ‘m op!
Een uurtje later reed ik nog even langs om een kastje bij haar af te geven en een lamp mee terug naar huis te nemen. Het was 17.20 u. Voorovergebogen fietsende mensen op weg naar huis. Sommigen met een vol, de meeste met een leeg kinderstoeltje achterop. Op weg naar de BSO en een druk avondprogramma.
Jonge ouders zet ‘m op. Oude ouders…. zet ‘m op.
Wat een prachtig schrijfseltje Wim.....tja ,die van mij woont nog thuis..... eens zal ze verkassen ...maar tot die tijd ,koesteren die meid 😉
BeantwoordenVerwijderen