Doorgaan naar hoofdcontent

Zaterdagmiddag


Zaterdagmiddag

Ze stonden met hun vieren wat te hangen bij hun fietsen. De jongens met de onderarmen over de sturen. De meiden leunden met de punten van hun schoenen op de grond. Ik liep op ze toe en op de achtergrond leek het van Maerlant lyceum zich over ons heen te buigen. Ik was over Memory Lane aan het slenteren en bewust van mijn middelbare leeftijd. De middelbare school stond er nog exact zo fris bij als in 1979.

De jongens maakten met een lauw handgebaar hun afscheid. De ogen van de meisjes stonden rozig. Bedwelmd. Toen ik op de plek liep waar zo even de mannen stonden, leek ik een energiewolk te doorkruisen. Wat zijn ze schrijnend mooi op deze leeftijd.

Veertig jaar geleden fietste ik ook ooit op deze manier weg. Een lauw zwaaiende hand, dan het stuur en voorwiel slepend over de tegels en de achterkant van mijn jas bezet met honderden blinde ogen.

Zo ging het nu ook met hen. De meisjes keken ze na. Hun pastel iPhones met oortjes in hun ene, het fietsstuur in de andere hand. Anders dan ik hoeven zij niet te weten dat ik het snijden van een afscheid zonder WhatsApp of Instagram ken. Het was onzeker afwachten of we elkaar snel weer konden bereiken. We hadden thuis net telefoon met draden er aan. Mijn vriendinnen waren ergens in een verte zonder telefoon. Het verlangen naar de volgende keer was al versmolten met ieder afscheid. Daarom keek ik toen minstens vijf keer om.

Deze mooie jonge mannen niet. Nu keek ik weer om naar de meiden. Om te zien of ze nog eens opzij zouden speuren naar hun mannen. Ze deden het niet. Ik weet niet zeker in welke tijd ik liever dronken van verliefdheid zou zijn.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Power to the Pooperd

  Power to the Pooperd: Of, hoe we met knippen en kakken onze onmacht verminderen. Nog een paar dagen te gaan voordat Circus Trump begint. Kan dat goed gaan? Nee. Dat kan natuurlijk niet goed gaan en wij staan er machteloos bij. Het is namelijk niet ons land, niet onze cultuur en niet onze president. Maar we gaan het merken omdat hij een uiterst machtige politieke hooligan is. Met een gewapende, door ressentiment bezeten en een in boosheid gemarineerde F-side. En toch kunnen we iets doen vanuit onze kleine leefwereld hier in de Nederlanden. Daarover later meer.    Tulpen uit Amsterdam, Narcisten uit Washington Maar eerst, zou jij rustig ademhalen bij een zelfingenomen miljardair, die zijn dolle aanhangers het parlement liet bestormen omdat hij zijn herverkiezing verloren had? Een leider die de democratie in het gezicht uitlacht door staatsgeheimen te ontvreemden. Een narcist die desinformatie en leugens verspreidt, het land tot op het bot verdeelt zodat hij al...
1 reactie
Meer lezen

Hier en Nuenen

Hier en Nuenen   Een zoektocht door de paden van mijn herinneringen. De foto hierboven laat de Oude Dijk in Nuenen, ergens in 1966 zien. De pony waar mijn oudere broer Jos op zit hoorde bij onze neven en nichten van de familie van Deurzen. Ik houd de teugel van het kleine paard vast, op instructie van papa, die met een Ilford camera het juiste perspectief zoekt. Daardoor zie je het zandpad naar de horizon vernauwen op deze lenteochtend. Een zondag. Want de kleren zijn netjes, en vader heeft tijd. De rest van de week werkte hij als typograaf in een drukkerij. De boombladeren zijn nog niet helemaal uitgelopen. En verderop groeit brem en hop. Klaprozen en korenbloemen waar hommels, meikevers en vliegende herten overheen zweven. De flarden van mensen en gebeurtenissen die mij dierbaar zijn schrijf ik hier  op. Uit liefde voor dat boerendorpje dat Nuenen ooit was. En de veelal fijne gedachten aan de mensen die ik op mijn pad tegen ben gekomen. En ook vanuit het besef dat ...
3 reacties
Meer lezen

Ode aan mister Palar

  Volgens de wetenschap (en de Disney film ‘Inside Out’) is er in ons brein een prachtig geheugen- systeem geëvolueerd. Het voorziet herinneringen zorgvuldig van een labeltje plus een routekaart naar de opslag- en bewaarplaats. Wonderlijk! Er worden herinneringen aangemaakt, die een leven lang beschikbaar blijven voor ons bewustzijn.    Grijze pap (De voor jou) belangrijke gebeurtenissen sla je in aparte pakketjes op. Ze gaan via het werkgeheugen naar de sorteerafdeling om een nachtje af te koelen. Soms komen ze langs tijdens de beeldenstorm van een droom terwijl je slaapt. Wanneer herinneringen de moeite waard zijn voor jouw toekomst, worden ze doorgestuurd naar de afdeling kwaliteit. Hier vindt een ingenieus en bijna volledig geautomatiseerd (onbewust) sorteerproces plaats.  Een aantal herinneringen wordt gekoppeld aan leerprocessen die een bewust doel hebben, zoals een (vreemde) taal leren spreken en schrijven, een brommer opvoeren of karate beoefenen. En da...
1 reactie
Meer lezen