Doorgaan naar hoofdcontent

Wie weet raad? Libi Libi!





 Willen we evolutie of revolutie? Libi Libi weet raad.

De farmaceutische industrie vindt het maken van winst belangrijker dan het beter maken van mensen. In een ouwe Edmund bijlage van de Volkskrant van zaterdag 28 mei 2016 las ik het. Een pil maken die 1,5 euro kost en deze aanslaan bij de zorgverzekeraar voor 1000 euro per stuk bezorgt mij koppijn. Jou ook?

Wij die het bestaan van de farma industrie mogelijk maken door collectief de kosten voor onderwijs en gezondheidszorg te betalen worden dus meerdere keren in het pak genaaid
·         Door bij te dragen aan het opleiden van artsen, biochemici en juristen
·         Door wetgeving die het mogelijk maakt om afhankelijk te zijn van drugsdealers 
·         Door regels die winsten intact laten en belastingvlucht mogelijk maken
·         Door mee te gaan in geheime prijsafspraken door de farma per land afzonderlijk
·         Door afhankelijk te zijn van middelen die een normaal en gezond bestaan mogelijk maken
·         En uiteindelijk de massa die diep in de buidel moet tasten: de solidariteit binnen de samenleving wordt misbruikt door de farmaboeren.

Ziek!

Stel. Je hebt een ziekte die het gevolg is van medische pech. Zeg aids of hepatitis C.  Behandelen is pappen nathouden omdat de bijwerkingen net zo erg zijn als de kwaal: depressie, arbeidsongeschiktheid, constant het gevoel dat je van binnen een kattenbak bent. 
Stel je kunt binnen een paar weken genezen. De zon gaat na een lange zieke winter weer schijnen en je hebt oprecht weer zin om weer met de trein te reizen in plaats van er voor te springen. Precies op dat moment trekt de verzekeraar aan de noodrem vanwege de hoge kosten.



Libi Libi 

Net toen ik me hier druk over zat te maken belde Libi Libi mij. Het is inmiddels een van mijn betere inspiratiebronnen voor hoe je goed kunt leven. De basis op de altijd donkere zijde van de maan zal het nog een paar duizend jaar doen met Libi Libi als intergalactisch correspondent. En ik heb de eer om in contact te staan met Buitenaards Leven. Geloof het of niet.  
 Hoessie?’ Vroeg het. Ik stak meteen van wal over hoe onbegrijpelijk ik het vond. Pillen die één euro kosten om te produceren maar duizend keer zo veel kosten. De hebzucht van de farma en hoe ik hier aan meewerk omdat mijn pensioenfonds en levensverzekering aandelen heeft bij die horken. Mjam mjam, pffutt pffutt’ hoor ik aan de andere kant.

Hemeltergers 

‘Wat vind jij hier nou echt van ouwe cosmoclown’, vroeg ik. Het zei: ‘1000 is veel maar 2000 is meer. 1000 is goed. Mjam mjam.’ Ik ken bijna niet anders dan dit soort antwoorden van Libi Libi. Aanvankelijk stoorde ik me er aan. Kom je met een probleem of moreel dilemma en is het standaard antwoord volgens de formule: maak het twee keer zo erg en deel weer door twee en oordeel opnieuw.  Dikke neus verrekte Alien! 

Maar toen ik een tijdje geleden een echt andersoortig antwoord kreeg schrok ik. Het ging over de eeuwige oorlog in het midden oosten waarvoor Libi Libi met een antwoord kwam dat een aards kind bedenkt: “Ga samen eten en drinken en er kan niet meer gevochten worden.”  Zo deden ze dat in hun planetenstelsel en dat werkte al honderd duizenden jaren prima. Het voegde er aan toe dat ook met Trump, Baudet en zelfs met Theresa May samen eten werkt. 

Paradijs?

Alle Grote Problemen zijn opgelost op de  planeet waar Libi Libi vandaan komt. Het is er een paradijs. Rampen zijn er niet. Er heerst rust, vrede en gezondheid. Er is overvloed aan alles. Voedsel, spullen, energie, kennis en kunde. Wij zouden er niet kunnen leven vanwege de concentratie zwavel en methaan in de atmosfeer. Maar zij gedijen er uitstekend. 
Ze willen er om 1 reden ook niet weg en dat is omdat deze correspondent er 4 Lichtjaar reizen en zichzelf voor op offert om te bestuderen hoe andere beschavingen het doen. Libi Libi zei me ooit dat er een paar honderd van die collega correspondenten zijn die de taak hebben om hun volk een sprankje vermaak te bieden. En dat bestaat voor hem/haar dus uit het verslaan van onze aardse beslommeringen. 




Plezier en opwinding kennen ze niet in hun wereld. Het heeft geen functie meer omdat er geen tekort en geen ellende is. Hebzucht en geld hebben dus geen zin omdat er overvloed voor iedereen is en voor alle problemen een oplossing bedacht is of nog gaat worden. Daar vertrouwen ze gewoon op. Via evolutie al geïncorporeerd in het instinct. Heel handig voor het onderwijs daar in de verte. 
Het enige pleziertje waar om gelachen wordt zijn de soaps die Libi Libi en zijn/haar collega’s maken. Ongeveer een keer in de zes weken straalt het die door naar zijn paradijsje. 

En het verzekerde mij dat het momenteel relatief rustig is in vergelijking met ongeveer 2100 jaar geleden. Toen moest het nog fysiek naar Moeder Aarde toe komen en verkleed als Romein of wildeman zijn info verzamelen. Libi Libi zei Jeroen Bosch persoonlijk gekend te hebben. Maar dat verhaal over Jezus is totaal verzonnen, zo verzekerde L.L cool.

Rommel

De mensen sloegen elkaar destijds voortdurend tot moes en dat gaf veel rommel. Tegenwoordig is het allemaal geautomatiseerd en schoner op wat autobommen na en een paar klappen zo ongeveer 70 jaar geleden waarbij grote stofwolken tot aan de dampkring opstegen. 
Daar was bij hun overigens zo hard om gelachen dat alle aliens zich op hun knieën en dijen sloegen. Het bleek een zeldzame overeenkomst met ander intelligent leven, dat dijenkletsen. 

Intelligentie

Over intelligentie gesproken: daar is men het ginds wel over eens. Ze beschouwen onze menselijke intelligentie als onaf maar charmant. Er is bij de mensheid namelijk voldoende ruimte voor heftige emoties zoals liefde, afschuw, verontwaardiging en verwondering. En drijfveren zoals macht, agressie en hebzucht.

Door naar ons aardse sukkels te kijken, ervaren zij nog een flintertje van hoe het ooit bij hen geweest moet zijn. De gelijkmatigheid van hun leven is door wijsheid ontstaan maar ook een beetje saai. Ze hebben er geen last van. Gelukkig. En ze vermaken zich met onze stommiteiten. 

Babi Pangang
Ik vond het belangrijk om dit op te schrijven zodat we ons kunnen troosten ondanks alle tragiek op onze planeet. In een ander universum zijn ze jaloers op onze reuring hier die zij al lang niet meer kennen. Libi Libi komt binnenkort naar Aarde om van dichtbij mee te maken dat Donald Trump voor de tweede keer president wordt en dat farmaceutische bedrijven bestormd gaan worden zoals de Bastille ooit tijdens de Franse Revolutie. Het wil er noodles met babi pangang bij eten. Mjam mjam. We zijn gewaarschuwd.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Power to the Pooperd

  Power to the Pooperd: Of, hoe we met knippen en kakken onze onmacht verminderen. Nog een paar dagen te gaan voordat Circus Trump begint. Kan dat goed gaan? Nee. Dat kan natuurlijk niet goed gaan en wij staan er machteloos bij. Het is namelijk niet ons land, niet onze cultuur en niet onze president. Maar we gaan het merken omdat hij een uiterst machtige politieke hooligan is. Met een gewapende, door ressentiment bezeten en een in boosheid gemarineerde F-side. En toch kunnen we iets doen vanuit onze kleine leefwereld hier in de Nederlanden. Daarover later meer.    Tulpen uit Amsterdam, Narcisten uit Washington Maar eerst, zou jij rustig ademhalen bij een zelfingenomen miljardair, die zijn dolle aanhangers het parlement liet bestormen omdat hij zijn herverkiezing verloren had? Een leider die de democratie in het gezicht uitlacht door staatsgeheimen te ontvreemden. Een narcist die desinformatie en leugens verspreidt, het land tot op het bot verdeelt zodat hij al...

Hier en Nuenen

Hier en Nuenen   Een zoektocht door de paden van mijn herinneringen. De foto hierboven laat de Oude Dijk in Nuenen, ergens in 1966 zien. De pony waar mijn oudere broer Jos op zit hoorde bij onze neven en nichten van de familie van Deurzen. Ik houd de teugel van het kleine paard vast, op instructie van papa, die met een Ilford camera het juiste perspectief zoekt. Daardoor zie je het zandpad naar de horizon vernauwen op deze lenteochtend. Een zondag. Want de kleren zijn netjes, en vader heeft tijd. De rest van de week werkte hij als typograaf in een drukkerij. De boombladeren zijn nog niet helemaal uitgelopen. En verderop groeit brem en hop. Klaprozen en korenbloemen waar hommels, meikevers en vliegende herten overheen zweven. De flarden van mensen en gebeurtenissen die mij dierbaar zijn schrijf ik hier  op. Uit liefde voor dat boerendorpje dat Nuenen ooit was. En de veelal fijne gedachten aan de mensen die ik op mijn pad tegen ben gekomen. En ook vanuit het besef dat ...

Ode aan mister Palar

  Volgens de wetenschap (en de Disney film ‘Inside Out’) is er in ons brein een prachtig geheugen- systeem geëvolueerd. Het voorziet herinneringen zorgvuldig van een labeltje plus een routekaart naar de opslag- en bewaarplaats. Wonderlijk! Er worden herinneringen aangemaakt, die een leven lang beschikbaar blijven voor ons bewustzijn.    Grijze pap (De voor jou) belangrijke gebeurtenissen sla je in aparte pakketjes op. Ze gaan via het werkgeheugen naar de sorteerafdeling om een nachtje af te koelen. Soms komen ze langs tijdens de beeldenstorm van een droom terwijl je slaapt. Wanneer herinneringen de moeite waard zijn voor jouw toekomst, worden ze doorgestuurd naar de afdeling kwaliteit. Hier vindt een ingenieus en bijna volledig geautomatiseerd (onbewust) sorteerproces plaats.  Een aantal herinneringen wordt gekoppeld aan leerprocessen die een bewust doel hebben, zoals een (vreemde) taal leren spreken en schrijven, een brommer opvoeren of karate beoefenen. En da...