Doorgaan naar hoofdcontent

Open brief en een dikke SORRY aan de verdwenen natuur




Beste vlinders, paardenbloemen, Blauwvin tonijnen en al die andere kwijnende wezens

Ineens zitten jullie met zo veel soorten tegelijkertijd in de penarie dat wij - de mensen die jullie vangen, opeten en met een gifspuit op je kop zitten - ons ernstige zorgen maken. Misschien niet eens zozeer om jullie, maar om wat er met ons gaat gebeuren als jullie voor eeuwig uit onze wereld gaan verdwijnen. Zo zijn wij. Eigen belang eerst. Sorry.

Ik weet dat vlinders geen kranten lezen. Paardenbloemen geen journaal kijken en ook geen auto rijden. Jullie hebben ook geen Facebook of Insta. Daarom vinden we jullie eigenlijk zo bijzonder en mooi. Jullie zijn er gewoon. Maar binnenkort zijn jullie er misschien wel geweest. Vanuit hier wil ik laten weten hoe verschrikkelijk treurig ik me hier over voel.. 

Daarom hoop ik me iets beter te voelen als ik Sorry tegen jullie kan zeggen nu het nog kan. Sorry kun je vergelijken met de zon die doorbreekt na een heftige hagelbui die je op je paardenbloemenkop hebt gehad. Of voor een tonijn voelt sorry denk ik, zoals een lekkere kleine vis die je net nog vangt voordat de zon opkomt. 

Sorry aan de bomen die we hebben gekapt om onze luxe hardhouten kozijnen en vloeren mee te maken. Mensen hebben namelijk ook nesten nodig om veilig, droog en warm te kunnen zorgen voor hun jonkies. We willen mooie nesten. Sorry.

Waar de mensen zelf wonen, hebben ze ook een potje van hun habitat gemaakt. Heel apart.  Ze maken de lucht vies, het water smerig en het land of de bossen waar ze tussen wonen maken ze ook stuk. Door te kappen en spuiten. De mensen die vroeger heel veel verstand hadden van de natuur noemen we Boeren. 

Vroeger wisten ze alles over evenwicht tussen zaaien en oogsten. Bemesten, wissellandbouw en hoe bloemen en kruiden zorgen voor bijen en honing. Hoeveel dieren er gezond op een hectare kunnen leven. Van die dingen. Sorry dat de boeren dit vergeten zijn vanwege de neiging van mensen om altijd meer plezier en gemak te willen hebben. 

De mensen hebben iets slims uitgevonden om dat plezier en gemak te verzamelen. Ze noemen het Geld. Laat dat aan een mens zien en hij/zij raakt helemaal in de war. Ze gaan ineens dingen kopen die ze niet nodig hebben. Waarvoor ze elkaar dood willen maken of waarvoor ze elkaar en hun oorsprong verraden. Stel je voor dat de bijen op die manier met honing om zouden gaan… Sorry, ik draaf door. Ik hoop dat je mij nog gelooft, lieve natuur, nadat ik al acht keer sorry heb gezegd. Negen keer nu. 

Die boeren dus. Die hebben wraak genomen op de grillige weilanden door er jarenlang één soort plant op te zetten. Die planten worden niet door de mensen opgegeten, maar door de varkens, koeien, kippen en geiten die vlakbij het nest van de boeren wonen. Die dieren maken we zo snel mogelijk groot en dood om ze op te eten of naar China te brengen. ( China is een land waar heel veel mensen wonen en daar zijn alle varkens nu ziek omdat met hun allen op een kluitje wonen. Vandaar.) De Chinezen geven dus van dat geld aan onze boeren in Nederland en die gaan dan nog meer varkens, geiten, kippen en koeien…. Je begrijpt het wel. Meer meer meer. Groei groei groei. 

Lieve natuur...
Natuurlijk zijn niet alleen de boeren schuldig. Alle mensen zijn schuldig. Afzonderlijk kunnen mensen heel wijs, vriendelijk, slim en onschuldig zijn. Maar in groepen zijn het ineens wezens die zichzelf met anderen gaan vergelijken. Ze willen altijd beter en machtiger zijn dan andere mensen. Jullie concurreren trouwens ook wel met elkaar en eten elkaar soms op ruwe wijze, levend en al op.  

Wij maken daar dan weer enge filmpjes van waar we ons verbazen en gruwen bij de wonderen en de  hardheid van de natuur. Maar jullie gaan zelden zo ver, dat je niet meer in je eigen nest kunt leven. Wij gaan in oorlog met elkaar om te winnen wat we eigenlijk al verloren hadden: onze onschuld.
Daarom zeg ik Sorry. Omdat mensen altijd meer willen hebben dan andere mensen moeten jullie het nu bezuren. De mensen zijn wakker aan het worden. Ze vinden het echt erg als er planten en dieren uitsterven. Maar niet erg genoeg. Sorry. Wat zou ik je graag de prachtige documentaires laten zien over de Wonderen der Aarde. Je zou verliefd worden op jezelf. Echt. Ik meen het. 

Mensen houden pas op als het echt, echt, echt niet anders kan. Tot die tijd verzinnen ze allerlei redenen om niet in beweging te hoeven komen. Mensen veranderen meestal omdat de wereld om hun heen ze dwingt. Zoals toen, toen een komeet 65 miljoen jaar geleden bijna alle leven op aarde uitwiste. Zoals ijstijden de oerwouden wegvaagden. Misschien moet er zoiets gebeuren. Tot die tijd aanbreekt zal het hakken, spuiten, dumpen en vergiftigen doorgaan. We weten het maar we zijn handelingsonbekwaam. Sorry daarvoor. 

Word dus maar boos op ons. Laat de aarde maar beven en koken. Je hebt al veertig graden koorts gehad in Nederland afgelopen zomer. Gooi maar golven over ons land. Neem onze redenen voor dwaasheid weg. Verklaar ons de oorlog of misschien heb je dat al gedaan. Ik zou het pijnlijk vinden maar verdiend. Je hoeft er geen sorry voor te zeggen. Dat is aan ons. Sorry dus. Na. Tuur.  


Voor Franstalige activisten zoals de bio mensen van Leyssart. (met dank aan Deepl.com voor de vertaling)

Chers papillons, pissenlits, thons rouges et toutes ces autres créatures en déclin.

Soudain, vous avez tellement de problèmes avec tant d'espèces en même temps que nous - les gens qui vous attrapent, vous mangent et s'assoient sur votre tête avec une seringue empoisonnée - sommes très inquiets. Peut-être pas tant à cause de vous, mais à cause de ce qui nous arrivera si vous disparaissez de notre monde pour toujours. C'est ainsi que nous sommes. L'intérêt personnel d'abord. Excusez-nous.

Je sais que les papillons ne lisent pas les journaux. Les pissenlits ne regardent pas les infos et ne conduisent pas de voiture non plus. Tu n'as ni Facebook ni Insta non plus. C'est pourquoi nous vous trouvons si spéciale et si belle. Vous êtes juste là. Mais bientôt, tu y seras peut-être allé. D'ici, je tiens à vous faire savoir à quel point je suis très triste à ce sujet....

C'est pourquoi j'espère me sentir un peu mieux quand je pourrai m'excuser auprès de vous pendant que je le peux encore. Désolé peut être comparé au soleil qui s'est levé après une forte tempête de grêle que vous aviez sur la tête de votre pissenlit. Ou pour un thon qui est désolé, je pense, comme un joli petit poisson qu'on attrape juste avant le lever du soleil.

Nous nous excusons pour les arbres que nous avons coupés pour fabriquer nos planchers et cadres de bois franc de luxe. Les gens ont aussi besoin de nids pour s'occuper de leurs jeunes en toute sécurité, au sec et au chaud. Nous voulons de belles portées. Désolée.

Là où les gens vivent, ils ont aussi fait de leur habitat un jeu. Très spécial.  Ils rendent l'air sale, l'eau polluée et la terre ou les forêts entre lesquelles ils vivent les détruisent. En coupant et en pulvérisant. Les gens qui en savaient beaucoup sur la nature s'appellent les Agriculteurs.

Ils savaient tout sur l'équilibre entre le semis et la récolte. Fertiliser, changer l'agriculture et comment les fleurs et les herbes fournissent les abeilles et le miel. Combien d'animaux peuvent vivre sainement sur un hectare. De ces choses. Désolé que les agriculteurs aient oublié cela à cause de la tendance des gens à vouloir toujours avoir plus de plaisir et de commodité.

Les gens ont inventé quelque chose d'intelligent pour recueillir ce plaisir et la commodité. Ils appellent ça l'argent. Montrez ça à un homme et il ou elle devient tout confus. Ils commencent soudainement à acheter des choses dont ils n'ont pas besoin. Pour lesquels ils veulent s'entretuer ou pour lesquels ils se trahissent mutuellement et leur origine. Imaginez si les abeilles traitaient le miel de cette façon... Désolé, je deviens fou. J'espère que vous me croyez encore, chère nature, après que je me sois excusé huit fois. Neuf fois maintenant.

Alors, ces fermiers. Ils se sont vengés des prairies capricieuses en y mettant une sorte de plante depuis des années. Ces plantes ne sont pas mangées par les gens, mais par les cochons, les vaches, les poulets et les chèvres qui vivent près du nid des fermiers. Nous faisons en sorte que ces animaux soient grands et morts dès que possible pour les manger ou les amener en Chine. (La Chine est un pays où beaucoup de gens vivent et où tous les cochons sont maintenant malades parce qu'ils vivent tous en touffe. Donc...) Les Chinois donnent donc cet argent à nos agriculteurs aux Pays-Bas et ils vont encore plus de cochons, de chèvres, de poulets et de vaches.... Vous comprenez. Encore plus de détails. Croissance croissance croissance croissance croissance croissance.

Chère nature....
Bien sûr, il n'y a pas que les agriculteurs qui sont à blâmer. Tout le monde est coupable. Individuellement, les gens peuvent être très sages, amicaux, intelligents et innocents. Mais en groupe, ils deviennent soudain des créatures qui se comparent aux autres. Ils veulent toujours être meilleurs et plus puissants que les autres. D'ailleurs, vous êtes aussi en compétition les uns avec les autres et vous vous mangez parfois les uns les autres de façon brutale, vivants et tout. 

Nous en faisons des films effrayants, où nous sommes surpris et horrifiés par les miracles et la dureté de la nature. Mais vous allez rarement si loin que vous ne pouvez plus vivre dans votre propre nid. Nous partons en guerre l'un contre l'autre pour gagner ce que nous avions déjà perdu : notre innocence.

C'est pour ça que je m'excuse. Parce que les gens veulent toujours plus que les autres, vous devez souffrir maintenant. Les gens se réveillent. Ils détestent vraiment quand les plantes et les animaux meurent. Mais pas assez mal. Désolée. Comme j'aimerais vous montrer les beaux documentaires sur les Miracles de la Terre. Tu tomberais amoureux de toi-même. Vraiment. Je le pense vraiment.

Les gens ne s'arrêtent que quand il n'y a vraiment, vraiment, vraiment pas d'autre moyen. D'ici là, ils inventent toutes sortes de raisons pour ne pas avoir à déménager. Les gens changent habituellement parce que le monde qui les entoure les force. Comme alors, quand une comète il y a 65 millions d'années a anéanti presque toute vie sur terre. Comme les périodes glaciaires qui ont anéanti les forêts vierges. Peut-être que quelque chose comme ça devrait arriver. D'ici là, le hachage, la pulvérisation, le déversement et l'empoisonnement se poursuivront. Nous savons, mais nous sommes incapables d'agir. Je suis désolé pour ça.

Alors mets-toi en colère contre nous. Que la terre tremble et bouille. Vous avez déjà eu 40 degrés de fièvre aux Pays-Bas l'été dernier. Lancez des vagues sur notre pays. Enlevez les raisons de nos bêtises. Declarez nous la guerre ou peut-être l'avez-vous déjà fait. Je ferais du mal, mais je le mérite. Tu n'as pas à t'excuser. C'est à nous de décider. Vraiment désolé.  

Reacties

Populaire posts van deze blog

Power to the Pooperd

  Power to the Pooperd: Of, hoe we met knippen en kakken onze onmacht verminderen. Nog een paar dagen te gaan voordat Circus Trump begint. Kan dat goed gaan? Nee. Dat kan natuurlijk niet goed gaan en wij staan er machteloos bij. Het is namelijk niet ons land, niet onze cultuur en niet onze president. Maar we gaan het merken omdat hij een uiterst machtige politieke hooligan is. Met een gewapende, door ressentiment bezeten en een in boosheid gemarineerde F-side. En toch kunnen we iets doen vanuit onze kleine leefwereld hier in de Nederlanden. Daarover later meer.    Tulpen uit Amsterdam, Narcisten uit Washington Maar eerst, zou jij rustig ademhalen bij een zelfingenomen miljardair, die zijn dolle aanhangers het parlement liet bestormen omdat hij zijn herverkiezing verloren had? Een leider die de democratie in het gezicht uitlacht door staatsgeheimen te ontvreemden. Een narcist die desinformatie en leugens verspreidt, het land tot op het bot verdeelt zodat hij al...

Hier en Nuenen

Hier en Nuenen   Een zoektocht door de paden van mijn herinneringen. De foto hierboven laat de Oude Dijk in Nuenen, ergens in 1966 zien. De pony waar mijn oudere broer Jos op zit hoorde bij onze neven en nichten van de familie van Deurzen. Ik houd de teugel van het kleine paard vast, op instructie van papa, die met een Ilford camera het juiste perspectief zoekt. Daardoor zie je het zandpad naar de horizon vernauwen op deze lenteochtend. Een zondag. Want de kleren zijn netjes, en vader heeft tijd. De rest van de week werkte hij als typograaf in een drukkerij. De boombladeren zijn nog niet helemaal uitgelopen. En verderop groeit brem en hop. Klaprozen en korenbloemen waar hommels, meikevers en vliegende herten overheen zweven. De flarden van mensen en gebeurtenissen die mij dierbaar zijn schrijf ik hier  op. Uit liefde voor dat boerendorpje dat Nuenen ooit was. En de veelal fijne gedachten aan de mensen die ik op mijn pad tegen ben gekomen. En ook vanuit het besef dat ...

Ode aan mister Palar

  Volgens de wetenschap (en de Disney film ‘Inside Out’) is er in ons brein een prachtig geheugen- systeem geëvolueerd. Het voorziet herinneringen zorgvuldig van een labeltje plus een routekaart naar de opslag- en bewaarplaats. Wonderlijk! Er worden herinneringen aangemaakt, die een leven lang beschikbaar blijven voor ons bewustzijn.    Grijze pap (De voor jou) belangrijke gebeurtenissen sla je in aparte pakketjes op. Ze gaan via het werkgeheugen naar de sorteerafdeling om een nachtje af te koelen. Soms komen ze langs tijdens de beeldenstorm van een droom terwijl je slaapt. Wanneer herinneringen de moeite waard zijn voor jouw toekomst, worden ze doorgestuurd naar de afdeling kwaliteit. Hier vindt een ingenieus en bijna volledig geautomatiseerd (onbewust) sorteerproces plaats.  Een aantal herinneringen wordt gekoppeld aan leerprocessen die een bewust doel hebben, zoals een (vreemde) taal leren spreken en schrijven, een brommer opvoeren of karate beoefenen. En da...