‘Eiton. Eiiiiitooon.’ Het is Regine. Haar stem dwaalt langs
de Moerbeiboom over het kruidenperk waar basilicum, tijm, goudsbloemen en
rozemarijn staan. Streelt voort over de onder fijngemaasd doek beschutte uien
en komt langs de door een roos beklommen perenboom mijn oren in. Dan nemen het ruisen van de hoge populieren en het zoemen
van hommels de stilte weer over.
Ik ben in de overdekte latrine aan het ervaren
hoe prettig het tingelen van mijn plassen in het gat onder mij klinkt. De
tuinplee staat er al weer twee jaar sinds Theo en Regine hun grote feest
vierden. Zwaluwen zeilen vanaf hoog over de groentetuin, door grote openstaande
ramen de geitenstal in. Boven in het gebalkte hebben ze hun jongen in gekleide
nesten. De boerderijkat probeert er nog wel eens bij te komen. Maar ze durft
niet altijd: het spinrag hangt als toneelgordijnen aan het plafond van de stal.
‘Eiiiiiiitooooooon!’
Uit fatsoen moet ik nu wel met de
handen aan de mond roepen dat ik er aan kom. Ik stel me voor dat het ‘Je viens!’uit het wc hok klinkt alsof er een
geluidsspeaker in de tuin staat. Maar ik wil nog niet weg uit dit beschutte
hok.
Op een normaal toilet is er een steriele leegte onder mijn kont. Maar hier
streelt een briesje mijn billen. Het is hier aangenaam. Het ruikt niet
overdreven naar een plee. Gewoon naar een boerderij met alles erop en eraan.
Houtzaagsel op de drollen van gisteren en daarvoor dekken de geur volledig toe.
Het ruikt hier eigenlijk beter dan in een willekeurig openbaar toilet.
Een gevlochten rietgordijntje dient als deur waar ik net
overheen kan kijken.Taiga komt aangelopen. Het is een lieve pup met de genen
van een Border Collie en een Sicilliaanse dog die even komt kijken wat hier
gebeurt. Deze hond moet Yuki gaan vervangen bij het vergaren van al te nieuwsgierige
geiten die hier in de omgeving in de vrije natuur gehoed worden. De afgelopen
dagen was duidelijk geworden dat Taiga vooral wil spelen en nog niet kan
werken. In mijn kuiten staan de striemen van braamscheuten en beginnen de
eerste korsten los te laten.
Ik hoor de kippen in het weitje zacht kokken, soms met een
uithaal. Hier stond de afgelopen 25 jaar Caramel, een ezel. Zijn balken was een groet
waarbij hij met de hoge ‘ie’ zijn buikspieren aanspande en tegelijkertijd een
scheet liet. Heel grappig. En altijd vreedzaam samen met de vijftien kippen en
twee hanen. Als we met twee volle emmers met wei en brood deze weide overstaken
om de varkens te gaan voeren, kwam Caramel altijd een stuk brood uit een van de
emmers halen. Afgelopen jaar lag Caramel plotseling dood in deze weide. Oud.
Op. Het is stil zonder de vertrouwde makkers Yuki en Caramel. Want ook Yuki is
dit voorjaar naar de eeuwige jachtvelden vertrokken. Oud, ziek en op.
Er wordt niet meer vanuit de boerderij geroepen dat het eten
klaar is. Ik geloof dat ik het mijmeren moet staken wil ik nog op tijd zijn
voor al weer een heerlijk biologisch middagmaal. Morgen ben ik hier weer terug
met mijn bijdrage aan de eeuwige kringloop. Een rilling. Avec le temps tout s’en
va…
"Eiton. "Eiiiiiiitooon. C'est Regine. Sa voix déambule devant le mûrier sur le lit d'herbes où se dressent le basilic, le thym, le souci et le romarin. S'étire autour des oignons, qui sont recouverts d'un tissu en maille, et entre dans mes oreilles le long du poirier qui a été grimpé par une rose. Puis le bruissement des hauts peupliers et les bourdonnements des bourdons reprennent le silence.
Dans les latrines couvertes, j'ai l'impression qu'il est agréable de fourmiller mes flaques d'eau dans le trou en dessous de moi. Le cabanon est là depuis deux ans depuis que Theo et Regine ont célébré leur grande fête. Les hirondelles naviguent de haut au-dessus du potager, à travers de grandes fenêtres ouvertes dans l'étable à chèvres. Ils ont leurs petits dans des nids encombrés au sommet du clinker. Le chat de ferme essaie parfois de l'atteindre. Mais elle n'ose pas toujours : la toile d'araignée est suspendue au plafond de l'écurie comme des rideaux de scène.
"Eiiiiiiiiiiiiitoooooooon !
Par décence, je dois crier, les mains sur la bouche, que j'arrive. J'imagine que le'Je viens viens!' sonne de la cabine des toilettes comme s'il y avait un haut-parleur dans le jardin. Mais je ne veux pas encore quitter cette cage abritée.
Sur une toilette normale, il y a un vide stérile sous mon cul. Mais ici, une brise me caresse les fesses. C'est agréable ici. Ça ne sent pas les toilettes. Juste dans une ferme avec tout ce qu'il faut. De la sciure de bois sur la crotte d'hier et avant cela, l'odeur se couvre complètement. En fait, ça sent meilleur ici que dans n'importe quelle toilette publique.
J'entends les poulets dans la prairie cuisiner doucement, parfois avec agitation. Depuis 25 ans, c'est ici que vit Caramel, un âne. Ses poutres étaient un salut dans lequel il utilisait le haut'ie' pour resserrer ses muscles abdominaux et en même temps péter. Très drôle. Et toujours paisiblement avec les quinze poulets et les deux coqs. Quand nous traversions la prairie avec deux seaux pleins de lactosérum et de pain pour nourrir les cochons, Caramel venait toujours chercher un morceau de pain dans un des seaux. L'année dernière, Caramel était soudainement mort dans cette prairie. Vieux. Allumé. C'est calme sans les amis Yuki et Caramel. Parce que Yuki est aussi parti pour les terrains de chasse éternels ce printemps. Vieux, malade et parti.
Il n'y a plus de cris de la ferme qui disent que la nourriture est prête. Je pense que je dois arrêter de rêver si je veux être à l'heure pour un autre délicieux déjeuner bio. Demain, je reviendrai ici avec ma contribution au cycle éternel. Un frisson. Avec le temps tout s'en va...
Reacties
Een reactie posten