Doorgaan naar hoofdcontent

Leyssart dl 2




Zomer 1986.
In een bruine Toyota Corolla hadden mijn vriendin en ik, vier weken Frankrijk doorkruist.
De beelden van vervallen kastelen langs de rivier de Tarn en de onverstaanbare gids (een jochie van 15 jaar dat heel snel en ingewikkeld sprak) die ons een privé rondleiding in een middeleeuwse burcht gaf. Die afdaling van meer dan 12 kilometer lang door Aveyron waarbij we de motor stationair lieten draaien om te kunnen genieten van het suizen van de wind door de open ramen. Afremmen voor een grote slang die 100 meter voor onze auto de weg over kronkelt.

Woordeloos naar de Dordogne staren na een dag vol nieuwe indrukken, en beseffen dat waar we gisteren waren al weer in de herinneringenafdeling was neergezet, en dit moment er morgen bovenop gestapeld zou worden. Het geluk treurde om zichzelf en vroeg om stilte.

Vol van Frankrijk hadden we nog een finaal reisdoel. Na de duinen bij Pilat en de grootsheid van Bordeaux reden we terug landinwaarts naar Puynormand. Er lag een djembé in de kofferbak. Die had ik vlak voor onze reis gekocht van een Ghanees. Aan de rand van de ketel was het geitenvel een beetje gescheurd  De trommel zelf had een barst. Maar ik was trots om mijn vriend te kunnen laten zien wat ik er mee kon. De Afrikaan zag mijn gretigheid en haast, vroeg 400 gulden te veel voor een trommel waar ik grif 600 voor afrekende. 

We reden op een grote maar gedetailleerde  Michelinkaart, en stopten steeds vaker om de moeilijk vindbare aanduidingen van de departementale weggetjes te kunnen zien. Een volle tank betaalden we met grote knisperende bankbiljetten bij een pompstation in een dorpje. Er waren alleen duiven en mussen te horen naast het ritselen van de Franse Francs. Het mannetje in zijn blauwe overall schuifelde weer naar zijn plek onder de platanen om verder te lezen in zijn krant. 



We kwamen op Leyssart aan en zagen een boerderij naast een kale droge weide staan. Op de grens van hun perceel was de ruïne van een oude stal of boerderij te zien. Op het terras stond een lange tafel met veel stoelen. Aan het huis was een geraamte van steigerpijpen gezet. Hier trotseerden een jonge druivenrank en Blauwe Regen zij aan zij de zomerzon. De begroeting met Theo voelde als het bereiken van een pioniersstation op de Noordpool. Onze reis was allesbehalve een barre tocht geweest. Maar het voelde toch alsof we op een hele speciale plek op een bijzonder moment waren aangekomen. 

We maakten kennis met Regine en haar drie kinderen. Met de andere vrienden van Theo die hier rechtstreeks vanuit Nederland neergestreken waren. We zetten onze tent in de droge weide op en kregen een rondleiding. Hieronder zie je Poupine die poolshoogte komt nemen bij ons tentje.
Via de voordeur kwamen we in een hal. Rechtsaf ga je de woonkeuken in. Het centrum van het binnenleven. Hier wordt gekookt, gegeten, ontspannen, gefeest, vergaderd en in november het varken verwerkt tot paté, ham en worst. Rechtdoor leidde een deurtje direct naar de geitenstal. Op deze voor ons eerste middag, stonden ze met hun 120-en net weer binnen na een middag hoeden. Op het terras zat een Hollandse vriend net met een biertje uit te puffen van een tocht met de geiten door de bossen en velden.

Duizenden vliegen cirkelden door de stal, opgejaagd door zwaluwen en door trillende dierenhuid of geitenstaart. Die avond zouden we meteen ingewijd worden in de edele kunst van het geiten melken. Een van de dieren kwam tussen mij en mijn vriendin in staan en liet zich aanhalen. Ze krulde haar bovenlip op en toonde dat ze het aangenaam vond bij ons. We voelden ons hierdoor meer dan welkom en zelfs een beetje vereerd. Theo relativeerde dit weer: het beest was met de fles groot gebracht en goed aan mensen gehecht. 

Die middag, vol nieuwe indrukken van mijn vriend die uit Nederland voor de liefde naar Frankrijk was vertrokken, zal ik nooit vergeten. De sfeer was vol van behulpzaamheid, samenwerking en actie. De boerderij was pas kort in bezit van Regine. Een waslijst van grote en kleine klussen moest afgewerkt worden. De ruïne moest opgeruimd, hekwerk rond weides en de moestuin gezet. Tractors en opleggers gerenoveerd, hout gekapt en voederbakken gerepareerd.
In de zintuigen staat nog scherp het geluid van de scooter die aan komt ronken. Daarop zitten een vriend van Theo en twee (!) jonge meiden. Hij bleek ze opgepikt te hebben aan het strand bij Bordeaux. Ze vielen voor het verhaal van de boerderij. Hij parkeerde voor het terras. Therese en Barbara klommen van de scooter af en mengden zich tussen de Hollanders.



Die avond kregen we les in de romantiek van het met de hand melken en ook in het omgaan met de schaduwzijde van het geiten houden. Er lag een jong geitje tussen de voederbakken. Het had een afwijking in de achterpoten en de heup waardoor het niet lopen kon. Het beestje lag in de eigen urine en ontlasting. de boer voerde het met de fles en het dronk gulzig. Het wilde leven. Maar het zou nooit goed komen. Ruimte voor opvangen van kreupele pasgeboren dieren is er niet op een boerderij. Ik vond het pijnlijk en wist geen raad. Het enige dat ik kon doen was regelmatig gaan kijken, voeren en strelen.

Een paar dagen later was het jonge geitje weg. Ik wilde van Theo weten hoe het zat. Hij was zo charmant om mij de harde details te besparen, maar liet weten dat een god in Frankrijk soms ook een leven moet nemen. 

En niet alleen soms. Geiten geven pas melk nadat ze gelammerd hebben. En waar blijven al die jonge geiten dan??? Hierover moet ik een nieuw verhaal maken.   



Été 1986.

Dans une Toyota Corolla brune, ma copine et moi avions, pendant quatre semaines, traversé la France.
Les statues de châteaux délabrés le long du Tarn et le guide inintelligible (un garçon de 15 ans qui parlait très vite et compliqué) qui nous a fait visiter en privé un château médiéval. Cette descente de plus de 12 kilomètres à travers l'Aveyron où nous laissons tourner le moteur au ralenti pour profiter du bourdonnement du vent par les fenêtres ouvertes. Ralentissez devant un gros serpent qui serpente la route à 100 mètres devant notre voiture.

Regarder sans mot la Dordogne après une journée pleine de nouvelles impressions, et se rendre compte que l'endroit où nous étions hier avait déjà été remis en mémoire, et que ce moment serait empilé sur lui demain. Le bonheur s'est affligé pour lui-même et a demandé le silence.

Pleine de France, nous avions encore une destination finale. Après les dunes du Pilat et la grandeur de Bordeaux, nous sommes retournés à Puynormand. Il y avait un djembé dans le coffre. Je l'avais acheté à un Ghanéen juste avant notre voyage. Au bord du chaudron, la peau de chèvre était un peu déchirée. Mais j'étais fier de montrer à mon ami ce que je pouvais en faire. L'Africain a vu mon ardeur et ma hâte, a demandé 400 florins de trop pour un tambour pour lequel j'ai payé grif 600.


Nous avons roulé sur une grande carte Michelin, mais détaillée, et nous nous sommes arrêtés de plus en plus souvent pour voir les panneaux difficiles à trouver sur les routes départementales. Nous avons payé le plein avec de gros billets de banque croustillants dans une station-service d'un village. Seuls les pigeons et les moineaux pouvaient être entendus à côté du bruissement des francs français. L'homme à la salopette bleue est retourné chez lui sous les platanes pour lire dans son journal.


Nous sommes arrivés à Leyssart et avons vu une ferme près d'une prairie aride. A la limite de leur parcelle, nous pouvions voir les ruines d'une ancienne écurie ou d'une ferme. Sur la terrasse se trouvait une longue table avec de nombreuses chaises. À la maison était un squelette de tuyaux d'échafaudage mis en place. Ici, une jeune vigne et Blue Rain ont bravé le soleil d'été côte à côte. L'accueil avec Théo m'a donné l'impression d'atteindre une station pionnière sur le Pôle Nord. Notre voyage avait été tout sauf difficile. Mais c'était comme si nous étions arrivés à un endroit très spécial à un moment spécial.

Nous avons rencontré Régine et ses trois enfants. Avec les autres amis de Theo qui étaient venus directement des Pays-Bas. Nous avons dressé notre tente dans la prairie sèche et nous avons fait un tour. Ci-dessous vous pouvez voir Poupine venir jeter un coup d'oeil à notre tente.

Par la porte d'entrée, nous sommes entrés dans un hall. A droite vous entrez dans la cuisine. Le centre de la vie intérieure. Ici, ils cuisinent, mangent, se détendent, font la fête, se rencontrent et en novembre, le porc est transformé en pâté, jambon et saucisse. Tout droit, une petite porte menait directement à l'étable à chèvres. Pour notre premier après-midi, ils étaient avec leur 120 et ils sont rentrés à l'intérieur après une après-midi de chapeaux. Sur la terrasse, un ami hollandais buvait juste une bière d'un voyage avec les chèvres à travers les bois et les champs.

Des milliers de mouches ont encerclé l'étable, poursuivies par des hirondelles et par des peaux d'animaux ou des queues de chèvres qui vibraient. Ce soir-là, nous serions immédiatement initiés à l'art noble de la traite des chèvres. Un des animaux s'est mis entre moi et ma petite amie et s'est laissé toucher. Elle s'est recroquevillée la lèvre supérieure et a montré qu'elle aimait ça avec nous. Cela nous a fait nous sentir plus que bienvenus et même un peu honorés. Theo a remis cela en perspective : l'animal avait été élevé avec la bouteille et était bien attaché aux gens.

Cet après-midi-là, plein de nouvelles impressions de mon ami qui avait quitté les Pays-Bas pour la France par amour, je n'oublierai jamais. L'atmosphère était pleine d'entraide, de coopération et d'action. La ferme n'appartenait que récemment à Regine. Une liste de blanchisserie de petits et de grands travaux devait être terminée. Il fallait nettoyer les ruines, installer des clôtures autour des prairies et du potager. Rénovation des tracteurs et remorques, récolte du bois et réparation des mangeoires.

Dans les sens du terme, le son du rugissement du scooter est toujours aussi aigu. Un ami de Théo et deux ( !) jeunes filles sont assises dessus. Il semble qu'il les ait ramassés sur la plage près de Bordeaux. Ils sont tombés dans le piège de l'histoire de la ferme. Il s'est garé devant la terrasse. Thérèse et Barbara sont descendues du scooter et se sont mélangées aux Hollandaises.

Ce soir-là, on nous a enseigné le romantisme de la traite à la main et aussi comment traiter le côté sombre de l'élevage caprin. Il y avait un gamin entre les mangeoires. Il avait une anomalie dans les pattes arrière et la hanche qui l'empêchait de marcher. L'animal gisait dans ses propres urines et excréments, le fermier le nourrissait avec la bouteille et il buvait avec gourmandise. Il voulait vivre. Mais ça n'irait jamais bien. Il n'y a pas de place pour les nouveaux-nés infirmes dans une ferme. J'ai pensé que c'était douloureux et je ne savais pas quoi faire. Tout ce que je pouvais faire, c'était regarder, nourrir et caresser régulièrement.


Quelques jours plus tard, le gamin était parti. Je voulais que Théo me dise comment c'était. Il était si charmant de m'épargner les détails difficiles, mais faites-moi savoir qu'un dieu en France doit parfois prendre une vie aussi.


Et pas seulement parfois. Les chèvres ne donnent pas de lait avant d'avoir mis bas. Et où sont toutes ces jeunes chèvres ? Je dois faire une nouvelle histoire à ce sujet.



Reacties

  1. Reddende engeltjes kwamen uit de lucht vallen, hier in de « merde ! ».Jong dus beeldschoon,,,maar niet lang, Het zweet en de stront vervulden een uitwerking op hun gesteldheid. Hoewel, ze legden ook zeér zeker de grondslag van « le paradis ». De vruchten ervan eten we nog steeds
    Doch ,de slang sluipt hier ook rond, in de vorm van « doden », en buren, en het vervuilen van het aards paradijs, Maar dat ga je nog wel eens een kéér uiteenzetten.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Power to the Pooperd

  Power to the Pooperd: Of, hoe we met knippen en kakken onze onmacht verminderen. Nog een paar dagen te gaan voordat Circus Trump begint. Kan dat goed gaan? Nee. Dat kan natuurlijk niet goed gaan en wij staan er machteloos bij. Het is namelijk niet ons land, niet onze cultuur en niet onze president. Maar we gaan het merken omdat hij een uiterst machtige politieke hooligan is. Met een gewapende, door ressentiment bezeten en een in boosheid gemarineerde F-side. En toch kunnen we iets doen vanuit onze kleine leefwereld hier in de Nederlanden. Daarover later meer.    Tulpen uit Amsterdam, Narcisten uit Washington Maar eerst, zou jij rustig ademhalen bij een zelfingenomen miljardair, die zijn dolle aanhangers het parlement liet bestormen omdat hij zijn herverkiezing verloren had? Een leider die de democratie in het gezicht uitlacht door staatsgeheimen te ontvreemden. Een narcist die desinformatie en leugens verspreidt, het land tot op het bot verdeelt zodat hij al...

Hier en Nuenen

Hier en Nuenen   Een zoektocht door de paden van mijn herinneringen. De foto hierboven laat de Oude Dijk in Nuenen, ergens in 1966 zien. De pony waar mijn oudere broer Jos op zit hoorde bij onze neven en nichten van de familie van Deurzen. Ik houd de teugel van het kleine paard vast, op instructie van papa, die met een Ilford camera het juiste perspectief zoekt. Daardoor zie je het zandpad naar de horizon vernauwen op deze lenteochtend. Een zondag. Want de kleren zijn netjes, en vader heeft tijd. De rest van de week werkte hij als typograaf in een drukkerij. De boombladeren zijn nog niet helemaal uitgelopen. En verderop groeit brem en hop. Klaprozen en korenbloemen waar hommels, meikevers en vliegende herten overheen zweven. De flarden van mensen en gebeurtenissen die mij dierbaar zijn schrijf ik hier  op. Uit liefde voor dat boerendorpje dat Nuenen ooit was. En de veelal fijne gedachten aan de mensen die ik op mijn pad tegen ben gekomen. En ook vanuit het besef dat ...

Ode aan mister Palar

  Volgens de wetenschap (en de Disney film ‘Inside Out’) is er in ons brein een prachtig geheugen- systeem geëvolueerd. Het voorziet herinneringen zorgvuldig van een labeltje plus een routekaart naar de opslag- en bewaarplaats. Wonderlijk! Er worden herinneringen aangemaakt, die een leven lang beschikbaar blijven voor ons bewustzijn.    Grijze pap (De voor jou) belangrijke gebeurtenissen sla je in aparte pakketjes op. Ze gaan via het werkgeheugen naar de sorteerafdeling om een nachtje af te koelen. Soms komen ze langs tijdens de beeldenstorm van een droom terwijl je slaapt. Wanneer herinneringen de moeite waard zijn voor jouw toekomst, worden ze doorgestuurd naar de afdeling kwaliteit. Hier vindt een ingenieus en bijna volledig geautomatiseerd (onbewust) sorteerproces plaats.  Een aantal herinneringen wordt gekoppeld aan leerprocessen die een bewust doel hebben, zoals een (vreemde) taal leren spreken en schrijven, een brommer opvoeren of karate beoefenen. En da...