Doorgaan naar hoofdcontent

Leyssart dl 4




Het wonder van huis weg te zijn....

Maar om thuis te komen op de boerderij in Frankrijk. Het is een rit van een volle dag in de auto. Vóór Parijs is er de opwinding van het op pad zijn. Op de Peripherique van Parijs zakt mij de moed wel eens in de slippers. Waarom zo veel mensen op een kluitje met elkaar willen zitten….in de file met langs zoevende motoren en scooters. Als je ze geen ruimte geeft schoppen ze er gewoon een spiegel af. Niet slim want dan zie je ze helemaal niet meer aankomen. Waarom moet alles door deze flessenhals heen? Een brug! Een tunnel! 

Eenmaal door het dal van Parijs heen begint het verlangen naar de rust met het uur steeds heviger te worden. Na een uurtje of elf - twaalf rijden kunnen we de provinciale weg verlaten en zien we de heuvel van Puynormand liggen. Door het dorp heen en langs chateau Vilatte, de wijnschuur van Vlamingen het landweggetje naar beneden: Leyssart. Hier staat de tijd al jaren stil.

De weides en bosranden houden hun vorm en zekeren het landschap dat al een half leven in onze geheugens gegrift staat.  Nog 600 meter tot onder aan de weg en dan naar rechts. Door de kuilen en modderpoelen als het heeft geregend. De vele blaffende honden van de buurman rechts en links van de auto. Zien we daar nou een dood schaap liggen dat door de honden is aangevreten?
Links de ingang naar het erf van Theo en Regine. Het koelwagentje met groen zeil dat Regine meeneemt naar de markten. Nog 30 meter en dan kunnen we de motor afzetten. Het lichaam zindert na van een hele dag absorberen van trillingen.

Dan is er eerst ongeloof. Zijn we echt hier. Ja zeggen de tokkende kippen en het ruisen van de populieren. Als het vroeg in de avond is wanneer we aankomen is er het gonzen van de bijen en het hoge krijsen van de zwaluwen. 

Meestal lopen we zelf naar binnen. De muren van de boerderij zijn dik. Het glas is dubbel. En vaak vinden we onze gastvrouw en heer in de tuin, de werkplaats of kaasmakerij. Het is even onwennig om elkaar weer te zien. Fijn en onwerkelijk tegelijk. De benen zitten nog vol trillingen van duizend kilometer asfalt. Honger en dorst maken het lijf gammel. De eerste Franse zinnen moeten over hoge drempels heen. 

Maar dan. Als er een glas wijn met een kaasje binnen zijn en we onze cadeaus uitgepakt hebben, dan landen we. Een rondje door de moestuin en langs kippen, varkens, bijen en de geiten. Dan horen we de verhalen over verse knoflook, aubergines, tomaten en tuinbonen. Wat er in balans is of wat juist niet. Worden er plannen gemaakt om de groentebedden op te schonen van Oxalis of als we pech hebben moeten de larven van uienvliegen centimeter voor centimeter opgespoord en verwijderd worden. Misschien moet er hekwerk vernieuwd of schrikdraad verlegd.

Er is altijd iets nuttigs te doen. Het mooiste hieraan is dat het altijd in balans met de natuur gebeurt. Nooit het gemak van spuiten met bestrijdingsmiddelen bijvoorbeeld. Dat is korte termijn denken. De tuin betaalt je met gelijke munt terug. Insecten gaan dood, gewassen nemen het gif mee naar jouw bord, het slaat zich in je weefsels op. Een tijdbom. 

Dat nut brengt voor mij betekenis aan. Op de boerderij is namelijk altijd werk te doen en als je het niet oppakt krijg je daar last van. Rommel stapelt zich op. Onkruid verdringt jouw voedsel of trekt er groeikracht uit weg. Niet gerepareerd hekwerk laat kippen ontsnappen of nodigt vossen juist uit. Een rammelend tractor onderdeel kan uitmonden in een bewegingsloos stuk staal dat naar diesel stinkt. Dat gaat niet helpen te zaaien, maaien, hooien of last verplaatsen. Een los paneel helpt je aan stroom tekort of warm water gebrek.

En dan zijn er nog de verrassingen of catastrofes die onaangekondigd de rust van de dag komen verstoren. Daarover in het volgende deel een paar anekdotes. 


Le miracle d'être loin de chez soi

Mais pour rentrer à la ferme en France. C'est à une journée de route dans la voiture. Avant Paris, il y a l'excitation d'être sur la route. En banlieue parisienne, le courage tombe parfois dans les volte-face. Pourquoi tant de gens veulent s'asseoir sur une touffe les uns avec les autres....dans les embouteillages avec des motos et des scooters qui passent à côté. Si tu ne leur laisses pas de place, ils se contentent de donner un coup de pied dans un miroir. Pas malin parce qu'on ne les voit pas venir du tout. Pourquoi tout doit-il passer par ce goulot d'étranglement ? Un pont ! Un tunnel ! 

Une fois dans la vallée de Paris, le désir de paix et de tranquillité commence à s'intensifier d'heure en heure. Après environ onze à douze heures de route, nous pouvons quitter la route provinciale et nous apercevons la colline de Puynormand. A travers le village et le château Vilatte, la grange des Flamands et la route de campagne en contrebas : Leyssart. Ici, le temps s'est arrêté pendant des années. 

Les prairies et les lisières de forêt gardent leur forme et sécurisent le paysage gravé dans nos mémoires pour la moitié d'une vie.  Encore 600 mètres au bas de la route, puis à droite. A travers les fosses et les bassins de boue quand il a plu. Les nombreux chiens aboyant du voisin à droite et à gauche de la voiture. Est-ce qu'on voit un mouton mort qui a été mangé par les chiens ?
Sur la gauche, l'entrée de la cour de Théo et de Régine. La voiture frigorifique avec bâche verte que Regine apporte aux marchés. Encore 30 mètres et on pourra couper le moteur. Le corps scintille après une journée entière d'absorption des vibrations.

Alors il y a incrédulité. Nous sommes vraiment ici. Oui, les poulets qui tapotent et le bruissement des peupliers le disent. Quand il est tôt le soir quand nous arrivons, il y a le bourdonnement des abeilles et les cris des hirondelles. 

D'habitude, nous marchons à l'intérieur de nous-mêmes. Les murs de la ferme sont épais. Le verre est double. Et souvent nous trouvons notre hôtesse et seigneur dans le jardin, l'atelier ou la fromagerie. C'est un peu inconfortable de se revoir. Fine et irréelle à la fois. Les jambes sont encore pleines de vibrations de mille kilomètres d'asphalte. La faim et la soif ébranlent le corps. Les premières phrases en français doivent franchir des seuils élevés. 

Mais alors. Quand il y a un verre de vin avec un fromage à l'intérieur et que nous avons déballé nos cadeaux, nous atterrissons. Visite du potager, des poules, des cochons, des abeilles et des chèvres. Puis nous entendons parler d'ail frais, d'aubergines, de tomates et de fèves. Ce qui est en équilibre ou pas. Prévoit-on nettoyer les parterres de légumes d'Oxalis ou, si nous sommes malchanceux, les larves de mouches de l'oignon doivent être tracées et enlevées centimètre par centimètre ? Les clôtures devraient peut-être être rénovées ou électrifiées.

Il y a toujours quelque chose d'utile à faire. Le mieux, c'est que cela se passe toujours en équilibre avec la nature. Jamais la commodité de pulvériser des pesticides, par exemple. C'est une réflexion à court terme. Le jardin vous rembourse avec la même somme d'argent. Les insectes meurent, les cultures emportent le poison avec elles dans votre assiette, il se stocke dans vos tissus. Une bombe à retardement. 

Cet avantage m'apporte un sens. Il y a toujours du travail à faire à la ferme et si vous ne le ramassez pas, vous risquez de vous blesser. Rommel s'entasse. Les mauvaises herbes déplacent votre nourriture ou en retirent la vigueur. Une clôture non réparée permet aux poulets de s'échapper ou invite les renards. Le cliquetis d'un composant du tracteur peut donner naissance à une pièce d'acier immobile qui sent le diesel. Cela ne va pas vous aider à semer, tondre, tondre, foin ou déplacer une charge. Un panneau séparé vous aide en cas de pénurie d'électricité ou d'eau chaude.

Et puis il y a les surprises ou les catastrophes qui viennent à l'improviste troubler le calme et la tranquillité de la journée. Quelques anecdotes à ce sujet dans la partie suivante.
 


Reacties

Populaire posts van deze blog

Power to the Pooperd

  Power to the Pooperd: Of, hoe we met knippen en kakken onze onmacht verminderen. Nog een paar dagen te gaan voordat Circus Trump begint. Kan dat goed gaan? Nee. Dat kan natuurlijk niet goed gaan en wij staan er machteloos bij. Het is namelijk niet ons land, niet onze cultuur en niet onze president. Maar we gaan het merken omdat hij een uiterst machtige politieke hooligan is. Met een gewapende, door ressentiment bezeten en een in boosheid gemarineerde F-side. En toch kunnen we iets doen vanuit onze kleine leefwereld hier in de Nederlanden. Daarover later meer.    Tulpen uit Amsterdam, Narcisten uit Washington Maar eerst, zou jij rustig ademhalen bij een zelfingenomen miljardair, die zijn dolle aanhangers het parlement liet bestormen omdat hij zijn herverkiezing verloren had? Een leider die de democratie in het gezicht uitlacht door staatsgeheimen te ontvreemden. Een narcist die desinformatie en leugens verspreidt, het land tot op het bot verdeelt zodat hij al...

Hier en Nuenen

Hier en Nuenen   Een zoektocht door de paden van mijn herinneringen. De foto hierboven laat de Oude Dijk in Nuenen, ergens in 1966 zien. De pony waar mijn oudere broer Jos op zit hoorde bij onze neven en nichten van de familie van Deurzen. Ik houd de teugel van het kleine paard vast, op instructie van papa, die met een Ilford camera het juiste perspectief zoekt. Daardoor zie je het zandpad naar de horizon vernauwen op deze lenteochtend. Een zondag. Want de kleren zijn netjes, en vader heeft tijd. De rest van de week werkte hij als typograaf in een drukkerij. De boombladeren zijn nog niet helemaal uitgelopen. En verderop groeit brem en hop. Klaprozen en korenbloemen waar hommels, meikevers en vliegende herten overheen zweven. De flarden van mensen en gebeurtenissen die mij dierbaar zijn schrijf ik hier  op. Uit liefde voor dat boerendorpje dat Nuenen ooit was. En de veelal fijne gedachten aan de mensen die ik op mijn pad tegen ben gekomen. En ook vanuit het besef dat ...

Ode aan mister Palar

  Volgens de wetenschap (en de Disney film ‘Inside Out’) is er in ons brein een prachtig geheugen- systeem geëvolueerd. Het voorziet herinneringen zorgvuldig van een labeltje plus een routekaart naar de opslag- en bewaarplaats. Wonderlijk! Er worden herinneringen aangemaakt, die een leven lang beschikbaar blijven voor ons bewustzijn.    Grijze pap (De voor jou) belangrijke gebeurtenissen sla je in aparte pakketjes op. Ze gaan via het werkgeheugen naar de sorteerafdeling om een nachtje af te koelen. Soms komen ze langs tijdens de beeldenstorm van een droom terwijl je slaapt. Wanneer herinneringen de moeite waard zijn voor jouw toekomst, worden ze doorgestuurd naar de afdeling kwaliteit. Hier vindt een ingenieus en bijna volledig geautomatiseerd (onbewust) sorteerproces plaats.  Een aantal herinneringen wordt gekoppeld aan leerprocessen die een bewust doel hebben, zoals een (vreemde) taal leren spreken en schrijven, een brommer opvoeren of karate beoefenen. En da...