Doorgaan naar hoofdcontent

Durf te vragen




Durf te vragen (artikel voor Eindhovens Dagblad)

Ze zit een beetje beduusd aan de eettafel die bezaaid ligt met fotocamera’s, lenzen, flitsers en allerlei toebehoren. Joia van de Ven (22) plaatste in deze krant een oproep aan mensen die van hun analoge fototoestel af wilden. De ruim dertig lieve reacties en de kwaliteit van de spullen hebben haar duidelijk overdonderd. 

Van de Ven: ,,Ik heb net het eerste jaar van mijn opleiding Image, Media en Technologie aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht afgerond. Voor de fotografievakken heb ik steeds tweede hands camera’s gebruikt. Die hebben het nadeel dat ze snel kapot gaan. Een beter toestel kost me honderd euro en dat kan ik niet betalen.”

Haar moeder geeft les in beeldende vorming op basisscholen en heeft ervaring met de vraag- en aanbod advertenties. Zij heeft vaker via de krant om textiel en stoffen gevraagd en vond steeds opnieuw mensen die haar van kostbaar lesmateriaal konden voorzien.

,,Ik ben hier zo superblij mee!” Ze straalt als ze een kostbare telelens uit een met fluweel gevoerde lederen koker haalt. ,,Deze is van een man die ooit drie camera’s tegelijkertijd aanschafte voor zijn nieuwe hobby. Hij nam er meteen een complete uitrusting voor een donkere kamer bij. Een vriend nodigde hem kort na deze aankoop uit om mee te gaan tennissen. Daarna heeft hij nooit meer een foto geknipt en vooral heel veel gesport.” Van de Ven kijkt verbijsterd. ,,Deze dure professionele spullen zijn gedateerd maar nog gloednieuw!”

De veelal oudere mensen die hun huis aan het opruimen waren, deelden graag hun verhaal. ,,We hebben mensen ontmoet die vroeger bij elkaar in de straat woonden en verliefd werden. Ze hielden allebei van fotograferen. Ik vertelde het koppel waar in Eindhoven ik geboren ben. Dat blijkt het voormalige huis van hun familie te zijn. Ze werden zo blij van dit toeval dat ik meteen de hele doka set mee kon nemen.”  Er kwamen zo veel reacties dat van de Ven niet alles op kon halen. Een aantal mensen heeft ze dus opgebeld en vriendelijk bedankt. 

De meeste mensen hebben veel geld en tijd in hun hobby geïnvesteerd. Het verrast van de Ven dat mensen hier toch gemakkelijk afstand van doen. Ze laat intussen een klein metalen doosje zien. ,,Dit is een analoge zelfontspanner. Ik wist niet eens dat die bestonden. Heel bijzonder en hartverwarmend dat er zo veel aardige mensen zijn…en dat er zo’n overvloed aan spullen is.”
Ze benadrukt dat de toestellen die zij niet gaat gebruiken, naar medestudenten van haar opleiding gaan. ,,Dit zijn dingen van waarde en die ga ik nooit bij het afval doen.”

Reacties

Populaire posts van deze blog

Power to the Pooperd

  Power to the Pooperd: Of, hoe we met knippen en kakken onze onmacht verminderen. Nog een paar dagen te gaan voordat Circus Trump begint. Kan dat goed gaan? Nee. Dat kan natuurlijk niet goed gaan en wij staan er machteloos bij. Het is namelijk niet ons land, niet onze cultuur en niet onze president. Maar we gaan het merken omdat hij een uiterst machtige politieke hooligan is. Met een gewapende, door ressentiment bezeten en een in boosheid gemarineerde F-side. En toch kunnen we iets doen vanuit onze kleine leefwereld hier in de Nederlanden. Daarover later meer.    Tulpen uit Amsterdam, Narcisten uit Washington Maar eerst, zou jij rustig ademhalen bij een zelfingenomen miljardair, die zijn dolle aanhangers het parlement liet bestormen omdat hij zijn herverkiezing verloren had? Een leider die de democratie in het gezicht uitlacht door staatsgeheimen te ontvreemden. Een narcist die desinformatie en leugens verspreidt, het land tot op het bot verdeelt zodat hij al...

Hier en Nuenen

Hier en Nuenen   Een zoektocht door de paden van mijn herinneringen. De foto hierboven laat de Oude Dijk in Nuenen, ergens in 1966 zien. De pony waar mijn oudere broer Jos op zit hoorde bij onze neven en nichten van de familie van Deurzen. Ik houd de teugel van het kleine paard vast, op instructie van papa, die met een Ilford camera het juiste perspectief zoekt. Daardoor zie je het zandpad naar de horizon vernauwen op deze lenteochtend. Een zondag. Want de kleren zijn netjes, en vader heeft tijd. De rest van de week werkte hij als typograaf in een drukkerij. De boombladeren zijn nog niet helemaal uitgelopen. En verderop groeit brem en hop. Klaprozen en korenbloemen waar hommels, meikevers en vliegende herten overheen zweven. De flarden van mensen en gebeurtenissen die mij dierbaar zijn schrijf ik hier  op. Uit liefde voor dat boerendorpje dat Nuenen ooit was. En de veelal fijne gedachten aan de mensen die ik op mijn pad tegen ben gekomen. En ook vanuit het besef dat ...

Vleugels

Dit is mijn vader. Hier is hij dertien en heeft hij nog een heel leven voor zich. Op dit moment is het oorlog want 1943. De foto is op de RK jongensschool te Mierlo   gemaakt. Op de achtergrond een topgrafische kaart van het nog vooroorlogse Nederland. Dit beeld is wat rest van dat moment. De school is afgebroken. De landkaart is in rook opgegaan. De puntjes licht in zijn ogen reflecteren fotonen die misschien nog onderweg zijn in de Kosmos. Ergens in mij zoekt een onzichtbare hand naar het verhaal van zijn leven.  De hand op deze foto die de pen vasthoudt probeerde dat ook. Tijdens het opruimen van mijn huis vond ik in de paar dozen die overbleven van mijn ouders’ geschiedenis, een brief van mijn vader. Hij schrijft over kinkhoest, regelmatig hoofdpijn en buikklachten. Verderop in zijn tekst staat dit: “ Op mijn veertiende kwam ik voor de keus wat nu verder. Mijn liefhebberij was altijd bezig zijn met batterijen, lampjes en, klokwerk. Ik wilde d...