Doorgaan naar hoofdcontent

Eerste hulp bij staking




Herfst 2019

Geachte werkgever,

Helaas kan uw medewerker op 20 november 2019 niet op het werk verschijnen. De droeve reden hiervan is dat zijn/haar partner/kind/(schoon)ouder afhankelijk is van een of meerdere professionele zorgmedewerkers. Vanwege een landelijke stakingsdag is de verzorgende/verpleegkundige niet beschikbaar. Uw medewerker zal deze zorg over moeten nemen.

U heeft het inmiddels al gehoord: de duurzaamheid en de toekomst van de zorg zijn in gevaar. Veel zorgmedewerkers verlaten de zorg, jonge mensen kiezen niet meer voor het vak en Nederland vergrijst. De verzorgenden en verpleegkundigen moeten dit keer massaal naar het Malieveld komen, zodat onze regering werkelijk doordrongen wordt van de ernst van de situatie.

Zij gaan voor het eerst in de geschiedenis echt staken. Hiervoor is uw hulp nodig: geef uw medewerker de ruimte om de openvallende zorgmomenten voor hun naasten in te vullen en vrij te nemen van het werk. We adviseren dit zorgvuldig af te stemmen met hem/haar. U loopt het risico dat uw medewerker het ziekteverzuim in zal gaan omdat hij/zij geen andere keus heeft.

Uit ervaring weten wij namelijk dat de balans tussen werk en privé ernstig verstoord raakt, wanneer op beide fronten maximale inzet wordt gevraagd van (mantel) zorgers. Neem dit advies dus ter harte: op de langere termijn plukt u hier zeker de vruchten van.

Mocht u ons verwijten dat wij uw organisatieresultaten met deze staking zouden ondermijnen: dat spijt ons oprecht. Wij zijn ons terdege bewust dat met de plotse afwezigheid van uw medewerker,  het niveau van úw resultaten en verantwoordelijkheden ernstig onder druk kan komen te staan. Sterker nog: dit gegeven hebben Nederlandse zorgorganisaties al jaren met grote tegenzin in hun bedrijfsresultaten ingecalculeerd en stonden onze salarissen en carrières stil. In deze schudden we elkaar nu dus al de hand! De grenzen van het haalbare en toelaatbare waren al lang in zicht. Nu zijn ze dan eindelijk bereikt en dat is naast vervelend ook wel lekker duidelijk.

U bent inmiddels bekend met de staat waarin werkers in de gezondheidszorg verkeren. Voor een uitgebreid overzicht van de knelpunten kijkt u maar eens op een van de Facebook pagina’s zoals ‘zorg in actie’.

Mocht u het oneens zijn met deze mededeling, rest ons te adviseren om contact op te nemen met het departement van sociale zaken en werkgelegenheid of VWS. Zij zullen bevestigen dat ook zij een noodzaak tot verbetering in de sector vermoeden en daarna weer overgaan tot de orde van hun dag.

Vriendelijke groeten namens alle medewerkers uit de Zorg.

U hoort nog van ons!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Power to the Pooperd

  Power to the Pooperd: Of, hoe we met knippen en kakken onze onmacht verminderen. Nog een paar dagen te gaan voordat Circus Trump begint. Kan dat goed gaan? Nee. Dat kan natuurlijk niet goed gaan en wij staan er machteloos bij. Het is namelijk niet ons land, niet onze cultuur en niet onze president. Maar we gaan het merken omdat hij een uiterst machtige politieke hooligan is. Met een gewapende, door ressentiment bezeten en een in boosheid gemarineerde F-side. En toch kunnen we iets doen vanuit onze kleine leefwereld hier in de Nederlanden. Daarover later meer.    Tulpen uit Amsterdam, Narcisten uit Washington Maar eerst, zou jij rustig ademhalen bij een zelfingenomen miljardair, die zijn dolle aanhangers het parlement liet bestormen omdat hij zijn herverkiezing verloren had? Een leider die de democratie in het gezicht uitlacht door staatsgeheimen te ontvreemden. Een narcist die desinformatie en leugens verspreidt, het land tot op het bot verdeelt zodat hij al...

Hier en Nuenen

Hier en Nuenen   Een zoektocht door de paden van mijn herinneringen. De foto hierboven laat de Oude Dijk in Nuenen, ergens in 1966 zien. De pony waar mijn oudere broer Jos op zit hoorde bij onze neven en nichten van de familie van Deurzen. Ik houd de teugel van het kleine paard vast, op instructie van papa, die met een Ilford camera het juiste perspectief zoekt. Daardoor zie je het zandpad naar de horizon vernauwen op deze lenteochtend. Een zondag. Want de kleren zijn netjes, en vader heeft tijd. De rest van de week werkte hij als typograaf in een drukkerij. De boombladeren zijn nog niet helemaal uitgelopen. En verderop groeit brem en hop. Klaprozen en korenbloemen waar hommels, meikevers en vliegende herten overheen zweven. De flarden van mensen en gebeurtenissen die mij dierbaar zijn schrijf ik hier  op. Uit liefde voor dat boerendorpje dat Nuenen ooit was. En de veelal fijne gedachten aan de mensen die ik op mijn pad tegen ben gekomen. En ook vanuit het besef dat ...

Vleugels

Dit is mijn vader. Hier is hij dertien en heeft hij nog een heel leven voor zich. Op dit moment is het oorlog want 1943. De foto is op de RK jongensschool te Mierlo   gemaakt. Op de achtergrond een topgrafische kaart van het nog vooroorlogse Nederland. Dit beeld is wat rest van dat moment. De school is afgebroken. De landkaart is in rook opgegaan. De puntjes licht in zijn ogen reflecteren fotonen die misschien nog onderweg zijn in de Kosmos. Ergens in mij zoekt een onzichtbare hand naar het verhaal van zijn leven.  De hand op deze foto die de pen vasthoudt probeerde dat ook. Tijdens het opruimen van mijn huis vond ik in de paar dozen die overbleven van mijn ouders’ geschiedenis, een brief van mijn vader. Hij schrijft over kinkhoest, regelmatig hoofdpijn en buikklachten. Verderop in zijn tekst staat dit: “ Op mijn veertiende kwam ik voor de keus wat nu verder. Mijn liefhebberij was altijd bezig zijn met batterijen, lampjes en, klokwerk. Ik wilde d...