Open brief aan Hugo en Bruno

Beste Bruno en Hugo

Dank voor de brief waar jullie inderdaad ‘direct mee in huis vielen’. Laat ik met deze reactie, in jullie ivoren toren binnenvallen: jullie hebben geen idee met wie je te maken hebt. Als jullie zorgers en hulpverleners ‘Goud waard’ zouden vinden dan zou dat blijken uit politieke daden. Niet uit woorden uit met honing geplamuurde monden alleen. 

Steek die brief maar in jullie open haard. Ik zal in vier punten aangeven waarom de boodschap totaal verkeerd uitpakt bij de hulpverleners van Nederland. We wisten namelijk al lang dat we Goud waard zijn. Onze patiënten tonen dat in hun dankbaarheid, hun glimlach en oprechte woorden. Ze noemen ons engelen en lieverds. Ze houden onze hand soms met hun allerlaatste kracht vast, voordat ze hun laatste adem uitblazen. Dat zegt hoop ik genoeg. 

• ‘Too little too late’ zegt men wel eens wanneer de liefde in gevaar komt, er niet aandachtig geluisterd en als gewenst gehandeld werd. Ons hart is al eens gebroken en het gevoel verzuurd. We zijn niet gek. We hebben onze conclusie getrokken en zijn gaan kijken waar onze liefde wel beantwoord wordt. Is dat duidelijk? We maakten het uit met de zorg omdat we ons ergens anders wel geliefd voelden. 
  
• Waardering blijkt uit gedrag dat precies op het goede moment in een passende vorm geuit wordt. Het is eigenlijk zo eenvoudig. Maar de politiek besluit om eerst  grote stelselwijzigingen (WLZ-Zorgverzekeringswet) in te zetten en te bezuinigen op de lagere deskundigheidsniveaus. Vervolgens komen jullie met een wet BIG 2 voorstel dat een zware belediging voor de meest ervaren verpleegkundigen is. En in de tussentijd hebben jullie geen stelling genomen bij de signalen van zieke, overbelaste en overwerkte hulpverleners. Jullie bedoelen het vast niet zo. Maar de mensen die jullie nu zo waarderen voelen dat jullie ze ‘kapot laten vallen.’ Het klinkt hard. En zo voelt het.
  
• Er verandert in essentie niets. Jullie vragen mensen die een brandend huis gillend verlaten hebben om terug te keren. Hoe dan? Is er dan iets wezenlijks verbeterd aan de werkdruk, de ongezonde roosters, het burn-out percentage, het vertrouwen in ons vakmanschap, het verminderen van de administratieve lasten, het soms ernstig falende leiderschap op de afdelingen, de ontwikkelingsmogelijkheden, de veiligheid (in sommige sectoren) en de autonomie? Behalve de schriftelijke waardering dan van onze ministers
• Geld of een hoger salaris dan? Voor sommige mensen in de zorg of welzijn is geld heel erg belangrijk. Omdat ze in bijna onbetaalbare huizen moeten gaan wonen om dicht en snel genoeg bij hun werk te kunnen zijn. Omdat er voor kinderen gezorgd moet worden. Voor de meesten van ons is geld veel minder belangrijk dan jullie denken. Het punt is: jullie komen samen met Kwetsbaar Vaasje- zegger Rutte, op voor mensen die  werkelijk verzuipen in het geld. Je weet wel. Dividend belasting. En uiteindelijk smijt de multinational die verleid moest worden om in Nederland te blijven, het vaasje in ons gezicht.

Op deze vier punten vonken we van passie en verantwoordelijkheid. We zouden ons echt gewaardeerd voelen als wij degenen zouden zijn die een belastingverlaging zouden krijgen. Puur omdat we deze belangrijke rol in de maatschappij vervullen en zoals jullie zeggen Goud waard zijn. Er zijn veel mensen in Nederland die van gekkigheid niet weten wat ze met hun geld moeten doen. In onze regering vinden zij nog steeds de grote broer, die hen laat begaan met speculeren, beleggen en de patser uithangen. Mijn advies is om nu de publieke zaak te verbeteren zodat de rijke senioren van nu, later een vriendelijke en gemotiveerde hulpverlener aan zullen treffen.

Laat het eerst maar eens zien. Praatjes vullen geen gaatjes. Bespaar je tot die tijd de moeite om ons brieven te sturen. We komen zelf als eerste terug naar de zorg en de publieke sector zodra we merken dat het beter is geworden. Want andere mensen helpen en bijstaan blijft het mooiste dat er is. In jullie woorden: Goud.