Boos meisje

 

Boos meisje

Vroeg in de benauwder wordende middag werd ze door een onzichtbare leiband door de gezinsroedel voortgetrokken. Haar vader voorop, monter rond spiedend over het groen van de Genneper Parken. Daarachter haar jongere broertje van twaalf die ook al niet vrolijk oogde. Haar moeder volgde als derde. De middelbare vrouw leek zich te verbijten, zo aan haar fronsrimpels te zien. De mond leek op een van de drie kronkeltjes uit de Eindhoven vibe. ‘Fijn dat je er bent.’

Daarachter de veertienjarige jonge vrouw/ouder meisje. Er rustte een massief ongeluk op haar waardoor ze traag schreide en – ook weer onzichtbare – zware emmers of tassen leek te torsen waarin haar gebroken ziel, samen met al haar woeste dromen ingepakt leken te zijn. Alvast voor een reis n’importe waar naar toe, want ver van deze beklemmende stomme vader, nog stommer broertje en de zich verbijtende moeder. De neus en lippen van het boze meisje waren iets te groot voor haar gelaat. Ze deden me denken aan de veel te grote poten van een herdershond pup. Maar ik kon wel zien dat ze later een erg knappe dame zal worden als ook haar wangen en jukbeenderen volwassen zijn. Als ze ver weg is van hier.

Zelf voelde ik me opgelucht,  licht van luim en had net mondkapjeloos door een winkel gestruind. Aan de kassa zat een stralend lachende jonge vrouw, ondanks de drie automutilatie littekens op haar linker onderarm. Ook een vibe maar dan eentje met rechte en diepe kerven. ‘Ik ben zo blij dat ik mensen weer echt kan zien lachen’, zei ze tegen mijn voorgangster en presenteerde een oogverblindend gebit. En aan mij. En aan mijn volger. Het zonlicht straalde lichter toen ik weer op mijn fietst stapte en zo meteen het meisje ging zien.

In het historische landschap midden in de stad, zaten jonge mensen te lunchen op bankjes en in het gras. Joggers passeerden puffend een verliefd stelletje dat veelbetekenend aan hun softijsje likte. De geuren van vers gras, de Genneperhoeve, kersen en springbalsemien. Ik hoorde iemand een langgerekt Eindelijk en Heerlijk zeggen. Ik bezag de wereld door een paradijselijk filter.

En toen zag ik dus het boze meisje. Dat heel verdrietige meisje en zou haar even op willen tillen, boven zichzelf en de wereld uit. Misschien kon ze dan zien dat alles ooit weer over gaat. Stomme ouders. Mondkapjes. Benauwde middagen. Alles.