Mijn prachtige broer Adri.
Iedereen heeft ergens diep in zijn herinneringen een aantal beelden die nooit zullen vervagen. Dit is er zo een.
Op 14 april 1965 logeerde ik bij mijn peettante. Er was iets spannends aan de hand en ik had geen idee. Een schaal met koekjes, afgesloten met een melkglazen deksel staat op de keukentafel van mijn tante. Mijn neus komt tot aan de tafelrand. Het lekkers ligt ver buiten bereik.
Tegen de avondschemering komt mijn vader op de fiets aangereden. Ik herinner me nog heel scherp dat hij anders, sneller bewoog dan normaal. In mijn buik dansten blije opwinding en angstige spanning een tango. Mijn vader tilde me op en zette mij in het kinderzitje achterop de pakkendrager. Ik had het in mijn broek gedaan. Het liep langs de korte broekspijpjes over mijn beentjes heen....
We woonden nog geen 10 minuten fietsen bij mijn tante vandaan. Thuisgekomen verschoonde mijn vader mij meteen. Geen douche maar met lauw water in een grijze teil. Ik hoor de woorden niet meer die gezegd zijn maar de beelden zijn scherp.
Onder het bed van mijn ouders zie ik een email ondersteek staan en er zit bloed in. Mijn moeder ligt half zittend in bed met mijn nieuwe broertje in een omslagdoek.
Ik mag kijken, hem aanraken maar begrijp er helemaal niets van. Waar komt hij ineens vandaan? Waarom is mama zo uitgeput en ligt ze al zo vroeg op bed? Hoe kan het dat er iets uit haar borst komt?
Dit is vandaag 57 jaar geleden. Adri koos in oktober 2015 zelf de dood. De altijd energieke, gezellige en grappige broer. De trotse vader van zijn kinderen. De clown en gangmaker tussen zijn vele vele vrienden, was in een paar maanden tijd een doorzichtige schaduw van zichzelf geworden. Hoe dan? Waarom dan?
De subjectieve zekerheden van een relatie, werk, inkomen en een rijk sociaal leven kunnen een mens intens gelukkig maken en sterken. Ook kunnen ze elkaar bij tegenspoed als dominostenen aantikken en één voor één de peilers onder de gemoedsrust en het (zelf)vertrouwen wegslaan. Zoals een lawine kan gaan schuiven bij één onderbreking van het strakke draagvlak. Piekeren, niet meer kunnen slapen en uitputting maaiden als een sloopkogel door een ogenschijnlijk ideaal leven heen.
Dat gebeurde bij Adri en het overkomt veel andere mensen. Achteraf zie je en begrijp je waar het breekpunt zat. Bijna iedere suïcide heeft dat Achterafpunt in zich.
Een zelf gekozen dood raakt hele families en gemeenschappen. Iedereen in verbijstering en naar adem happend achterlatend. Ook moet iedereen er maar zijn/haar eigen verhaal van zien te brouwen. Dat beklemmende gevoel van in gebreke gebleven te zijn. Die vragen waarop nooit meer een zeker antwoord volgt. Dat kan een eenzame klus zijn maar daar kies ik liever niet voor.
Wanneer de schragen in het leven doorzakken mag je je klote voelen, in paniek raken en niet weten wat je met jezelf aan moet. Het is al moeilijk genoeg om dit te accepteren en te verdragen. Laat staan om deskundige hulp toe te laten of even opgenomen te worden. Het is voor sommige mensen te beladen met schaamte en angst, terwijl professionele hulp vaak een doorbraak kan brengen. En uiteindelijk weer rust.
Oordeel dus niet te snel over de mensen die zelf hun dood willen kiezen of hebben gekozen. Je kent waarschijnlijk niet het hele verhaal. Je hebt zelf wellicht nog nooit aan de rand van jouw afgrond gestaan....en die zegening mag je iedere dag tellen.
Wat je wel kunt doen is blijven zeggen dat je van die ander houdt, wat er ook gebeurt. Dat je het erg vindt dat het zo moeilijk is. Dat je bij hem/haar in de buurt blijft. Dat die ander welkom blijft in jouw leven.
Mijn prachtige broeder Adri.
Reacties
Een reactie posten