Zaterdagochtend voetbal

 

Jongens met ballen in de buik

Hun vaders brengen de zonen met liefde naar de club of rijden in colonne naar de uitpartij. En al snel klonteren ze op het veld bij elkaar, linksbuiten waar de ruimte ligt. Daar vraagt het gras om noppen die het sap er uit scheuren. De jonge helden. 

Hun pikken en ballen tikken in de tokken. Ongewassen zijn ze, na hun zelfbevlekking vroeger op deze ochtend. Drommen hormonen staan te kleumen voor het doel. Het in groezelige plakkaten opgedroogde spul trekt hun blonde haartjes uit hun voetbalvel. Spillebenen die stompen en hunkerende lijven dragen. Lijven die gezien willen worden; ik denk vooral door een Vrouw.

Maar het zijn meestal de mannen, vaders of bij veel geluk een scout die loeren op doelpunten daar aan de zijlijn. Na hun 14^e kijken moeders namelijk niet meer naar hun ballende zonen en al zeker geen 16-jarige meiden. Niet Cool.

 

Weg Rennen van huis en haard

Waarvoor dan toch steeds weer de sprint naar die palen, als deze jongens uiteindelijk bij een warme aandachtige vrouw willen eindigen? Niet de geur van gras, maar het parfum van het allerliefste meisje is wat de KNVB in beweging brengt. Toch?

Volgens mij voetbalt half Nederland voor een reden om van huis en haard weg te rennen. Zodat de andere helft van Nederland op haar gemak kan gaan shoppen op zaterdagochtend. En wie weet wat er allemaal gebeurt tijdens de training op woensdagavond. Ik voetbal niet. Ik ben vrij op woensdagavond en zaterdagochtend en heb makkelijk praten…

 

Onder in de ijsberg van het voetbal 

Voetbal is voor mij als een saaie vakantie in een Oost-Duitse kolonie. Ik raak buiten adem van het rennen zonder doel van betekenis. Als jongen van 11 al wist ik hoe het is om muurbloem te zijn buiten de kalklijnen: verbaasd dat ik mee mocht doen met de Wondersloffen uit de buurt. Nog niet bewust van vernederingen door de bijnaam “Schaap” of “Stokkie” te krijgen. Nu zie ik in dat ik heel goed in de weg kon lopen. Of liggen. Ik kon er geen bal van.

Na jaren van wroeten in de voetbal psychiatrie is dit wat er zich volgens mij onder in de ijsberg van het voetbal bevindt; niet de ambitie te willen winnen, maar de dood óverwinnen. Niet het willen scoren alleen maar onsterfelijk worden. Niet het teamspelen maar de warme eenheid in de moederschoot te willen herbeleven. Begraven worden onder een lawine van applaus uit de arena. Beplakt tenue met reclame voor multinationals of de dorps aannemer.

 

Sterk bekabelde breinen

Voor slechts een paar is er eeuwige roem, kruiwagens vol met zilver&goud en veel blonde dames die het deskundig beleggen in schoenen, schitterend ingerichte huizen, opgespoten lippen en opgepompte boobies.

Ik zie het de voetbal religieuzen zeggen: ‘Hij weet niet wat ie mist.’ en 'Het is een watje' en ‘Dan heeft ie nog nooit goed naar Ronaldo en Cruijff gekeken.’ 

Ik waardeer ze echt wel die balkunstenaars. De Groten zijn fysiek onwaarschijnlijk behendig. Ze hebben een betere bekabeling in hun hersenen dan een burgemeester. Messi is, en Maradonna was een genot om naar te kijken. Beckham slaapt met een Spice Girl terwijl ik er alleen maar naar mocht luisteren op een krakend cassette deck. Toch is Voetbal voor mij vooral roddel voor mannen en vooruit,  misschien wat cement in de gammele Klaagmuur die Nederland steeds meer verdeelt. Een lotgenoten tijdverdrijf.  

En dan die losgeslagen vandalen als ranzig bijverschijnsel van dit ritueel…de parttime gekken die molesteren en hobby oorlogje voeren. De groepsdenkers die hun verstand verliezen als hun goden winnen. 

Goddelijk Voetbal
 

Misschien behoor jij tot de Spartanen van 23 in een lijf dat een dikke halve eeuw door de tijd is voortgejaagd. De Mannen met Seizoenskaarten. De verbroederaars. Ik hoop dat de Goddelijke Vonk in jullie voetballende (klein)kinderen mettertijd steeds intenser zal gaan stralen. Als stadionverlichting die langzaam opgloeit. 

Maar stop a.u.b. met de hysterische verheerlijking van het balletje. Het is slechts een spelletje dat ooit beter door dames gespeeld zal worden dan door de narcisten en blauw getatoeëerde Afrikanen.

Zaterdag ochtend is voor de Volkskrant en veel espresso’s. Begrijp dat nou eens een keer.