Broeder Wim

Durf te vragen (artikel voor Eindhovens Dagblad) Ze zit een beetje beduusd aan de eettafel die bezaaid ligt met fotocamera’s, lenzen, flitsers en allerlei toebehoren. Joia van de Ven (22) plaatste in deze krant een oproep aan mensen die van hun analoge fototoestel af wilden. De ruim dertig lieve reacties en de kwaliteit van de spullen hebben haar duidelijk overdonderd.  Van de Ven: ,,Ik heb net het eerste jaar van mijn opleiding Image, Media en Technologie aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht afgerond. Voor de fotografievakken heb ik steeds tweede hands camera’s gebruikt. Die hebben het nadeel dat ze snel kapot gaan. Een beter toestel kost me honderd euro en dat kan ik niet betalen.” Haar moeder geeft les in beeldende vorming op basisscholen en heeft ervaring met de vraag- en aanbod advertenties. Zij heeft vaker via de krant om textiel en stoffen gevraagd en vond steeds opnieuw mensen die haar van kostbaar lesmateriaal konden voorzien. ,,Ik ben hie...

Zo maar twee keer een kwartiertje terug naar het Stratumseind in Eindhoven. Op een vrijdagmiddag 29 mei 1992.  In een van de schuiframen van de Krabbendans zit Ashwin Ector te shinen met een super8 videocamera. Een voor die tijd dure camera met van die kleine videocassettes.  Samen met zijn maten filmt hij de jongens en meiden die langslopen. Hij roept naar Ellis en Tasja. Een van de mooiboys vraagt of Ashwin er ook een microfoon bij heeft. ‘Die zit er in.’ Wa? ‘Die zit er in!’ En daar verschijnt het roze gezicht in wazig beeld. ‘Hallooooow’ En als Anouk merkt dat ze gefilmd wordt, keert ze haar rug naar de camera: ‘ga eens weg met da ding.’ Iedereen krijgt even exclusiviteit van Ashwin. Zo ook Jenny. Die zichtbaar ongemakkelijk is met die lens tussen haar en Ashwin in. Dan komt Jean-Pierre in beeld –grote bril pilotenmodel- met een snor en een lange mat haren in zijn nek. ‘Wil jij in de krant?’ vraagt de cameraman. Middelvinger.   Zo gaat het tw...

‘Andre Kuipers zei altijd…’ ‘O nee, Ooow nee toch niet dat André Kuipers verhaal weer!’ Mathijs van Nieuwkerk liet de vingers van beide handen op zijn DWDD tafel roffelen. De duimen onder het blad, het lichaam iets naar achteren hellend en zijn hoofd afgewend. Nu kon je de kraaienpootjes rond zijn ogen zien aftekenen. Ik zag ook dat de visagie zijn haar vooral voor de frontale camerashots   gekapt had. De tanden van Mathijs lagen over de hele linkerflank van zijn gezicht bloot gelachen. Wit. Geen spoortje amalgaamvullingen of een flintertje spinazie. Perfect. Behalve de loodrechte haarplaat op zijn achterhoofd.  Het publiek in de studio achter hem deinde onrustig mee in het walgen en afwenden, dat van Nieuwkerk deed. Wat André Kuipers altijd placht te zeggen nam als een roze olifant plaats in alle hoofden die deze donderdagavond uitzending van De Wereld Draait Door volgde. Als Kuipers weer veilig op aarde was terug gekeerd, konden andere astronauten dat juist...

Een buurtgenote vroeg laatst of ik haar kon helpen. Het huis, de tuin en schuur moesten opgeruimd. Want ze ging een grote stap maken waarvan ik nog niet wist. Ze verkoopt de boel en gaat de wijde wereld in. Hoe zij dan een dak boven haar hoofd houdt: simpel. Op woningen van reizigers passen. Of zij haar spullen en privéruimte niet gaat missen: No Way. Ze krijgt een blij gevoel in haar buik bij de gedachte, dat er geen rekeningen meer betaald hoeven voor hypotheek, gas, water, elektra en andere flauwekul.  Ik vind het stoer. Eind vijftig en dan de trossen volledig los. Durven vertrouwen op dat het altijd op haar pootjes terecht komt. Dat er meer leuke mensen op deze planeet zijn dan enge of vervelende. De grote hoeveelheid spullen die op de Facebook buurt deelmarkt verschenen, maar door niemand gewenst waren konden naar de stort. Zij heeft geen auto. Ik wel dus maak ik een ritje. Tussen de dozen vol retro apparaten, verfblikken, schrootjes, latjes, stukken kippen...