Broeder Wim

  Liefde in tijden van disruptie De serieuze veranderingen die in veel organisaties aan de gang zijn geven mij hoofdbrekens. De wereld verandert sneller dan snel. Er   wordt over 'disruptieve innovatie' gesproken. Disruptief wil zeggen: ontwrichtend. Ontwrichtende vernieuwingen dus die de wereld op zijn kop zetten. Denk aan de smartphone die in één klap de PC, het fototoestel, taperecorder en SMS overbodig maakte en daarmee traditionele verdienmodellen van multinationals verkruimelde.  Silicon Valley wemelt van de bedrijfjes die de heilige graal van exponentieel succes zoeken. Uber, Airbnb en Facebook zijn de groot geworden dromen van een paar enkelingen. En inmiddels dringt The American Dream ook de hoofden binnen van achtste groepers die apps leren bouwen. Onze kinderen willen op hun achttiende miljonair zijn.  Gewoon omdat het kan. Wtf? Net als in de film Waarom voel ik hier onbehagen bij? Zijn we zo onderhand niet uitgekeken op winstmaximalisa...

      Mijn prachtige broer Adri.    Iedereen heeft ergens diep in zijn herinneringen een aantal beelden die nooit zullen vervagen. Dit is er zo een.    Op 14 april 1965 logeerde ik bij mijn peettante. Er was iets spannends aan de hand en ik had geen idee. Een schaal met koekjes, afgesloten met een melkglazen deksel staat op de keukentafel van mijn tante. Mijn neus komt tot aan de tafelrand. Het lekkers ligt ver buiten bereik.    Tegen de avondschemering komt mijn vader op de fiets aangereden. Ik herinner me nog heel scherp dat hij anders, sneller bewoog dan normaal. In mijn buik dansten blije opwinding en angstige spanning een tango. Mijn vader tilde me op en zette mij in het kinderzitje achterop de pakkendrager. Ik had het in mijn broek gedaan. Het liep langs de korte broekspijpjes over mijn beentjes heen....   We woonden nog geen 10 minuten fietsen bij mijn tante vandaan. Thuisgekomen verschoonde mijn vader mij meteen. Geen douche maar...

  Boos meisje Vroeg in de benauwder wordende middag werd ze door een onzichtbare leiband door de gezinsroedel voortgetrokken. Haar vader voorop, monter rond spiedend over het groen van de Genneper Parken. Daarachter haar jongere broertje van twaalf die ook al niet vrolijk oogde. Haar moeder volgde als derde. De middelbare vrouw leek zich te verbijten, zo aan haar fronsrimpels te zien. De mond leek op een van de drie kronkeltjes uit de Eindhoven vibe. ‘Fijn dat je er bent.’ Daarachter de veertienjarige jonge vrouw/ouder meisje. Er rustte een massief ongeluk op haar waardoor ze traag schreide en – ook weer onzichtbare – zware emmers of tassen leek te torsen waarin haar gebroken ziel, samen met al haar woeste dromen ingepakt leken te zijn. Alvast voor een reis n’importe waar naar toe, want ver van deze beklemmende stomme vader, nog stommer broertje en de zich verbijtende moeder. De neus en lippen van het boze meisje waren iets te groot voor haar gelaat. Ze deden me denken aan de...

  Gisteravond reed ik over de Knegselseweg toen ik een harde knal tegen de rechterkant van mijn auto hoorde. Ik had net het zonnescherm omlaag gedaan en dacht een dier aangereden te hebben. In de achteruitkijkspiegel zag ik niets bloederigs, stuiptrekkend op de weg liggen. Dus vertraagde ik en zocht een plek om veilig te kunnen parkeren. Bij een tractorpaadje aan de ingang van een weiland kon ik stoppen en hoorde ik een krassend en tikkend geluid bij mijn rechter portier. In de linker zijspiegel was niets te zien. Ik stapte uit en liep om de voorkant van de auto heen. Wat ik uit mijn portier zag steken deed mijn mond open zakken: een speer had zich door het blik heen geboord. Het ding hing een beetje schuin naar beneden en toen ik het vastpakte zag ik dat de punt van vuursteen was gemaakt. Ik keek om me heen en zag niemand. Met beide handen om de stok trok ik het uit mijn deur. Het was een mooie rechte stok met een inkeping waar de vuurstenen punt met een lederen veter vastgema...

    2 september 2024 In de Karl Marxlaan stopt een vrouw met fiets bij een container met verbouwingsafval. Ze stelt haar camera scherp en lijkt niet de juiste hoek te kunnen vinden. Terwijl ze om zich heen kijkt, loopt ze met de fiets aan haar hand naar de overkant van de straat en parkeert hem tegen een poort. De vrouw loopt terug naar de container en begint aan een metalen rek te sjorren. Even later legt ze het ding op de bak tegen een gebroken toiletpot en een gescheurde spiegel aan. Ze loopt een paar passen achteruit om het beeld goed uit te lijnen. In de laagstaande zon steken de groene neonletters van ‘Das Kapital’ fel tegen het gebroken aardewerk van badkamers en toiletpotten af. Alle ‘a’ letters zijn gebroken.  Mei 2020 Appje van Paul Kortstee aan Storm:  ‘ Beste Storm, laat ik het maar zeggen zoals het os. Ik maak me zorgen over het afzeggen van je afsprakken. Ons laatste gesprek van 18 april was duidelijk ergg moeilijk voor je. Ik vermoed dat je op ...